កណ្ណ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(អវយវៈ) ជាគ្រឿងស្ដាប់ ឬ ឰនៃជន (ត្រចៀក ដូច សវន, សទ្ទគ្គហ ឬ ស្លឹកត្រចៀក); វិ. កណ្ណតិ សុណាតិ ឯតានាតិ>កណ្ណោ ។ កន្លែងខ្លះប្រែថា "មុំ, ជាយ, ងៀង, ទីបំផុត", (ដូច កោដិ) ។ -ចូឡិកា ឥ. គុម្ពនៃត្រចៀក, គល់នៃត្រចៀក ។ -នាសា ឥ. ត្រចៀកនិងច្រមុះ ។ -បិដ្ឋិ ឥ. ខ្នងនៃត្រចៀក ។ -មូល នបុំ. ប្រទេសជាទីតាំងនៃត្រចៀក, ជិតនៃត្រចៀក, គល់នៃត្រចៀក ។ -វិជ្ឈនមង្គលាទិ គុ. (មង្គល) មានមង្គលជាទីចោះនូវត្រចៀកជាដើម, មានមង្គលគឺបុគ្គលគប្បីធ្វើក្នុងកាលជាទីចោះនូវត្រចៀកជាដើម ។ -វិជ្ឈនមង្គល នបុំ. មង្គលជាទីចោះនូវត្រចៀក ។ -សក្ខលិ ឥ. គុម្ពនៃត្រចៀក ។ -សោត នបុំ. ប្រហោងនៃត្រចៀក, រន្ធនៃត្រចៀក ។
បទានុក្រមធម្មបទ
អវសវៈជាគ្រឿងស្ដាប់ ឬ ឮនៃជន (ត្រចៀតឬស្លឹកត្រចៀក); វិ. កណ្ណតិ សុណាតិ ឯតេនាតិ>កណ្ណោ ។ កន្លែងខ្លះប្រែថា៖ មុំ, ជាយ, ងៀង ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
សទ្ទំ កណ្ណេតិ សុណាតិ ឯតេនាតិ កណ្ណោ, សវនំ សោតំ ច, កណ្ណ សវនេ, អបច្ចយោ. សវនំ ករោតិ ឯតេនាតិ កណ្ណោ សវនំ. សំកោចនំ ករោតីតិ វា កណ្ណោ កោណោ, ករធាតុ, ក្វចាទិតោ ណោតិ មោគ្គល្លានសុត្តេន ណោ, រស្ស ណោ.