កថា
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
វាចាជាគ្រឿងពោល; វិ. កថេតិ ឯតាយាតិ>កថា ។ វាចាដែលជនពោល (ពាក្យ, សំដី); វិ. កថិយតីតិ>កថា ។ -ទោស បុំ. ទោសនៃវាចាជាគ្រឿងពោល ។ -បបញ្ច បុំ. កាលដ៏យឺតយូរព្រោះវាចាជាគ្រឿងពោល, ដំណើរយឺតយូរព្រោះវាចាជាគ្រឿងពោល ។ -បរិយោសាន នបុំ. កាលជាទីបំផុតជុំវិញនៃកថា, កាលជាទីចប់នៃវាចាជាគ្រឿងពោល ។ -បវត្តិ ឥ. កិ.ប្រព្រឹត្តទៅនៃវាចាជាគ្រឿងពោល ។ -វត្ថុ នបុំ. កថាវត្ថុ, វត្ថុ (រឿង) នៃវាចាជាគ្រឿងពោល ។ -សទ្ទ បុំ. សំឡេងនៃវាចាជាគ្រឿងពោល, សូរនៃ... ។ -សមុដ្ឋាបនវត្ត នបុំ. វត្តគឺកិ.ញ៉ាំងវាចាជាគ្រឿងពោលឲ្យតាំងឡើងព្រម; វិ. កថំ សមុដ្ឋាបិយតេតិ>កថាសមុដ្ឋាបនំ, កថាសមុដ្ឋាបនំ ឯវ វត្តំ>កថាសមុដ្ឋាប-នវត្តំ ។ -សល្លាប បុំ. កិ.ចរចាដោយវាចាជាគ្រឿងពោល, ការនិយាយឆ្លើយ ឆ្លងដោយសំដី (សល្លាប<សំ+លប+ណ); វិ. សល្លបនំ>សល្លាបោ, កថាយ សល្លាបោ>កថាសល្លាបោ ។ ប្រពន្ធកថាសាស្រ្ត ។
បទានុក្រមធម្មបទ
វាចាជាគ្រឿងពោក; វិ. កថេតិ ឯតាយាតិ>កថា ។ វាចាដែលជនពោល (ពាក្យ, សំដី); វិ. កថិយតីតិ>កថា ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
កថិយតីតិ កថា, កថ វាក្យបពន្ធេ, អ, ថិយំ អា. អត្ថោ កថិយតិ ឯតាយាតិ កថា, កថ វាក្យេ, អ, ថិយំ អា.