កបណ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
មនុស្សដែលគេគប្បីអាណិត (កំព្រា, មនុស្សកំព្រា, អ្នកកំសត់, អ្នកទ័លក្រ ដូច ទឡិទ្ទ ឬ ទលិទ្ទ); វិ. កបិតព្វោ ករុណាយិតព្វោតិ>កបណោ ។ ន័យខ្លះថា៖ មនុស្សមានដៃគួរខ្ពើម; វិ. កុច្ឆិតោ បណោ យស្ស សោ>កបណោ ។ -ជន បុំ. ជនកំព្រា ។ -អទ្ធិកវណិព្វកយាចក បុំ. ជនកំព្រា និងជនអ្នកដំណើរ និងវណិព្វកៈ និងយាចក, ជនកំព្រា និងជនអ្នកដើរទៅកាន់ផ្លូវឆ្ងាយ និងជនអ្នកពណ៌នាហើយទើបសូមនិងជនអ្នកស្មូម ។
បទានុក្រមធម្មបទ
មនុស្សដែលគេគប្បីអាណិត (កំព្រា, មនុស្សកំព្រា); វិ. កបិតព្វោ ករុណាយិតព្វោតិ>កបណោ ។ ន័យខ្លះថា: មនុស្សមានដៃគួរខ្ពើម; វិ. កុច្ឆិតោ បណោ យស្ស សោ>កបណោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
កបិតព្វោ ករុណាយិតព្វោតិ កបណោ ទុគ្គតោ, កប ករុណាយំ អវកម្បនេ វា, ណោ. កុច្ឆិតោ បណោ យស្សាតិ កបណោ កទរិយោ, កុស្ស កា, រស្សោ.