កម្ម
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កិច្ចដែលជនធ្វើ ឬ កិច្ចដែលជនត្រូវធ្វើ (កម្ម, អំពើ ដូច កិរិយ); វិ. ករិយតេតិ>កម្មំ, កាតព្វន្តិ វា>កម្មំ ។ -ករណ នបុំ. កម្មករណ៍, កិ.ធ្វើនូវកម្ម. ទោសជាតជាគ្រឿងធ្វើនូវកម្ម ។ -ករ បុំ. កម្មករ, ជនអ្នកធ្វើនូវការងារ; វិ. កម្មំ ករោតីតិ>កម្មករោ ។ -កិលិដ្ឋ គុ. កម្មដ៏សៅហ្មង, សេចក្តីសៅហ្មងនៃកម្ម. សេចក្ដីសៅហ្មងព្រោះកម្ម ។ -កុព្វ គុ. អ្នកធ្វើនូវកម្ម ។ -តប្បន នបុំ. សេចក្ដី ក្ដៅក្រហាយព្រោះកម្ម ។ -ប្បច្ចវេក្ខណវស បុំ. អំណាចនៃកិ.ឃើញចុះចំពោះនូវកម្ម. អំណាចនៃកិ.ពិចារណានូវកម្ម ។ -បថ បុំ. កម្មបថ, កម្មជាគន្លង, គន្លងគឺកម្ម. ផ្លូវនៃកម្ម ។ -ផលសម្ពន្ធ គុ. ដែលជាប់ព្រមដោយកម្មនិងផលនៃកម្ម, ដែលជាប់ព្រមដោយផលនៃកម្ម, ដែលទាក់ទងដោយផលនៃកម្ម ។ -ពល នបុំ. កម្លាំងនៃកម្ម ។ -មោទន នបុំ. សេចក្តីត្រេកអរព្រោះកម្ម ។ -វិបាក បុំ. វិបាកនៃកម្ម. ផលនៃកម្ម ។ -វិសុទ្ធិ ឥ. កម្មជាគ្រឿងស្អាតដោយវិសេស, សេចក្តីស្អាតដោយវិសេសនៃកម្ម ឬ ព្រោះកម្ម, សេចក្តីបរិសុទ្ធិនៃកម្ម ។ -សន្និចយ បុំ. ការសន្សំព្រមនូវកម្ម. កិ.សន្សំព្រមនូវកម្ម (សន្និចយ<សំ+និ+ចិ+អ) ។ -សរិក្ខក គុ. ប្រាកដស្មើដោយកម្ម. ប្រហែលដោយកម្ម (សរិក្ខក<សមាន>ស, ទិស>រិក្ខ+ណ្វុ); វិ. សមានមិវ នំ បស្សតីតិ>សរិក្ខកោ, ម្យ៉ាងទៀត គឺបុគ្គលគប្បីឃើញស្មើ; វិ. សមានំ ទដ្ឋព្វោតិ>សរិក្ខកោ ។ -សោចន នបុំ. សេចក្តីសោកព្រោះកម្ម. សេចក្តីសោកស្ដាយព្រោះកម្ម ។
បទានុក្រមធម្មបទ
កិច្ចដែលជនធ្វើ ឬកិច្ចដែលជនត្រូវធ្វើ (កម្ម, អំពើ); វិ.ករិយតេតិ>កម្មំ, កាតព្វន្តិ វា>កម្មំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ករណំ ករីយតីតិ វា កម្មំ. ករោតិ ឥដ្ឋានិដ្ឋផលានិ ឯតេនាតិ កម្មំ. អត្តនោ ផលំ ករោតីតិ វា កម្មំ, កុសលាទិចេតនា. ករិយតេ កត្តុក្រិយាយ បាបុណីយតេតិ កម្មំ, កិរិយាបាបុណនសត្តិ. ក្រិយាយ ករីយតេ សម្ពន្ធិយតេតិ កម្មំ, កិរិយសម្ពជ្ឈនសត្តិ. ករីយតេ តន្តិ កម្មំ, ករ ករណេ, រម្មោ, មោគ្គល្លានេ បន មោ, រស្ស មោ.