កល្យាណ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ល្អ, ស្អាត, ជាទីគាប់ចិត្ត (ដូច វាម, សុន្ទរ), ចម្រើន (ដូច មង្គល) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
គុណជាតដែលជនគួររាប់ (សេចក្តីល្អ, លំអ, ពីរោះ, ជាទីពេញចិត្ត); វិ. កលិតព្វំ សំខ្យាតព្វន្តិ>កល្យាណំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
កល្យំ ហិតំ អណយតីតិ កល្យាណំ, កល្យសទ្ទូបបទ - អណ បេសនេ, អបច្ចយោ. កល្យំ និរោគំ អណតិ គច្ឆតីតិ កល្យាណំ, អណ គមនេ. កលីយតេតិ កល្យាណំ, កល សង្ខ្យានេ, យាណលាណាតិ សុត្តេន យាណប្បច្ចយោ. កថីយតិ សង្ខ្យាយតីតិ កល្យាណំ, កថ សង្ខ្យានេ, យាណោ, ថស្ស លោ.