កល្ល
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ធម្មជាតជាគ្រឿងរាប់ (គួរ, ចំណិត); វិ. កល្យន្តេ សំខ្យាយន្តេ អនេនាតិ>កល្លំ ។ -ភាគ បុំ. ចំណែកនៃចំណិត ។ ពេលព្រឹកព្រលឹម (ដូច បភាត, បច្ចូស) ។ គុ. អ្នកដែលមានសេចក្ដីសប្បាយខ្លួន, ជាខ្លួន, ឥតរោគ (ដូច និរោគ, និរាមយ), ការប្រដាប់, ការរៀបចំ (ដូច សជ្ជ), អ្នកឆ្លៀវឆ្លាស (ដូច ទក្ខ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធម្មជាតជាគ្រឿងរាប់ (គួរ, ចំណិត); វិ. កល្យន្តេ សំខ្យាយន្តេ អនេនាតិ>កល្លំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
កលំ ជរនំ លាតីតិ កល្លំ, កលសទ្ទូបបទ - លា គហណេ, អ. សព្វ- ឥរិយាបថេសុ យថាសុខំ កលតីតិ កល្លោ កល្យោ និរាមយោ, កល សង្ខ្យានេ, លោ. កលតិ ខមតីតិ កល្លំ កល្យំ, កល ខមាយំ, លោ. កាលំ ខមតីតិ កល្យំ អរោគតា, ណ្យោ. តស្សំ និយុត្តោ កល្យោ និរាមយោ, ណោ. កលនំ កល្លំ យុត្តំ, កល សង្ខ្យានេ, លោ. សង្ខ្យាទយោ កលីយន្តេ សង្ខ្យាយន្តេ អនេនាតិ កល្លំ កល្យំ បច្ចូសោ, កល សង្ខ្យានេ, លយបច្ចយា. វាតវេគេន សមុទ្ទតោ កល្លតិ រវតីតិ កល្លោ, កល្ល សទ្ទេ, អបច្ចយោ.