កាល
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(បរិច្ឆេទ) ដែលជនគប្បីរាប់ ដោយន័យថា កាលមានប្រមាណប៉ុណ្ណោះកន្លងទៅហើយដូច្នេះជាដើម ឬ (បរិច្ឆេទ) ដែលញ៉ាំងអាយុនៃសត្វឲ្យអស់ទៅ (កាល, ពេល, សម័យ ដូច សមយ, សេចក្ដីស្លាប់ ដូច មច្ចុ, បលយ); វិ. ឯត្តកោ អតិក្កន្តោតិអាទិនា កលិតព្វោ សង្ខាតព្វោតិ>កាលោ, សត្តានំ អាយុំ កលយតិ ខេបេតីតិ វា>កាលោ ។ -កត គុ. អ្នកមានកាលៈធ្វើហើយ, អ្នកមានមរណកាលធ្វើហើយ; វិ. កាលោ កតោ យេន សោ>កាលកតោ ។ អ្នកគឺកាលៈ (សេចក្ដីស្លាប់) ធ្វើហើយ, អ្នកគឺមច្ចុឲ្យវិនាសហើយ; វិ. កាលេន មច្ចុនា កតោ នាសិតោតិ>កាលកតោ ។ -កតភាវ បុំ. ភាវៈនៃ...នោះជាអ្នកមានកាលៈធ្វើហើយ, ភាវៈនៃ...នោះជាអ្នកគឺកាលៈធ្វើហើយ ។ -កិរិយា ឥ. កិ.ធ្វើនូវកាលៈ, កិ.ធ្វើនូវមរណកាល ។ -អច្ចយ បុំ. សម័យជាទីប្រព្រឹត្តកន្លងទៅនៃកាល; វិ. អច្ចេន្តិ ឯត្ថាតិ>អច្ចយោ, កាលស្ស អច្ចយោ>កាលច្ចយោ ។ -ប្បវេទន នបុំ. កិ.ញ៉ាំង...ឲ្យដឹងច្បាស់នូវកាល, កិ.សម្ដែងនូវកាល ។ -ភេទ បុំ. សេចក្ដីផ្សេងនៃកាល ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ដែលជនគប្បីរាប់ដោយន័យថា កាលមានប្រមាណប៉ុណ្ណេះកន្លងទៅហើយដូច្នេះជាដើម ឬ (បរិច្ឆេទ) តែងញ៉ាំងអាយុនៃសត្វឲ្យអស់ទៅ (កាល, ពេល, សម័យ, សេចក្តីស្លាប់); វិ. ឯត្តកោ អតិក្កន្តោតិអាទិនា កលិតព្វោ សង្ខាតព្វោតិ>កាលោ, សត្តានំ អាយុំ កលយតិ ខេបេតីតិ វា>កាលោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អាយុប្បមាណាទយោ កលិយន្តេ សង្ខ្យាយន្តេ អនេនាតិ កាលោ, កល សង្ខ្យានេ, ករណេ ណបច្ចយោ. ទិវសេ ទិវសេ អាយុំ កាលេតិ ខេបេតិ តេសំ វា តេសំ សត្តានំ អាយុំ កាលយតិ ខេបេតិ ទិវសេ ទិវសេ អប្បំ អប្បំ ករោតីតិ កាលោ, កល ខេបេ, ណោ. រត្តិន្ទិវ- បរិច្ឆេទេហិ ករោន្តិ ឯត្ថាតិ កាលោ សមយោ, ករ ករណេ, ណោ, លត្តំ. ករណំ ការោ, ការោឯវ កាលោ ក្រិយា, រការស្ស លការោ. កាលយតិ សត្តានំ ជីវិតំ [ខេបេតិ វិនាសេតិ] សមុច្ឆេទវសេន នាសេតីតិ កាលោ, កល នាសនេ, ណោ. កាលេតិ អភិណ្ហំ គច្ឆតីតិ វា ឯត្តកោ អតិក្កន្តោតិអាទិនា កលិតព្វោ សង្ខាតព្វោតិ វា កាលោ, បុព្វណ្ហាទិ សមយោ, កល គតិគណនេសុ, ណោ. កាលីយតេ សង្ខ្យាតតេតិ កាលោ, មច្ចុ, កាល កាលសង្ខ្យានេ, អ. មរណំ ហិន្ទំ មច្ចុ មដ្ដុ ចុតិ កាលោ អន្តកោ និក្ខេបោតិ មរណស្សាភិធានានិ.