កិលិស៑
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ឧបតាបេ កិលិស្សតិ សំកិលិស្សតិ ក្លិស្សតិ សង្កិលេសោ, កិលិដ្ឋោ កិលិដ្ឋិ "ដុត, កំដៅ, ធ្វើឲ្យក្ដៅ, បៀតបៀន" ទិ. ។ កិលេសោ បុំ. "កិលេស" បៀតបៀនមានន័យ ៣ យ៉ាង៖ ១/ កិលេស មានរាគៈជាដើម ដូចបាលីថា រាគាទយោ កិលេសោ ។ ២/ សេចក្ដីទុក្ខ, លំបាក ដូចបាលីថា ឥទញ្ច បច្ចយំ លទ្ធាបុព្វេ កិលេសមត្តនោ ។ ៣/ សេចក្ដីសៅហ្មង, ក្អែល, មន្ទិល =មលិនតា ដូច បាលីថា កិលិដ្ឋវត្ថំ បរិទហតិ ។ ចិត្តេន សង្កិលិដ្ឋេន សង្កិលិស្សន្តិ មានវា-ស. ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ពាធនេ កិលិសតិ កិលេសោ"បៀតបៀន" ភូ. ។