កិលេស
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ធម៌ជាគ្រឿងសៅហ្មង (កិលេស); វិ. កិលិស្សន្តិ តេហីតិ>កិលេសា ។ -កាម បុំ. កិលេសកាម, សេចក្ដីប្រាថ្នាដោយអំណាចនៃកិលេស ។ -ចោរ បុំ. ចោរគឺកិលេស ។ -ជយ បុំ. កិ.ឈ្នះនូវកិលេស ។ -ទរ បុំ. សេចក្ដីក្រវល់ក្រវាយគឺកិលេស, សេចក្ដីក្រវល់ក្រវាយដោយអំណាចនៃកិលេស ។ -ទុគ្គ គុ. ទីដែលបុគ្គលទៅបានដោយលំបាកគឺកិលេស (ទុគ្គ<ទុ+គម+រ; វិ. ទុក្ខេន គមិយតេតិ>ទុក្ខំ) ។ -និព្វាន នបុំ. កិលេសនិព្វាន, កិ.រលត់នៃកិលេស ។ -បរិនិព្វាន នបុំ. កិលេសបរិនិព្វាន, កិ.រលត់ជុំវិញនៃកិលេស, កិ.រលត់ស្និទ្ធនៃកិលេស ។ -ពន្ធ នបុំ. វត្ថុជាគ្រឿងចងគឺកិលេស, ចំណងគឺកិលេស ។ -ពន្ធនាភាវ បុំ. កិ.មិនមាននៃវត្ថុជាគ្រឿងចងគឺកិលេស, កិ.មិនមាននៃចំណងគឺកិលេស (ពន្ធន+អភាវ) ។ -ភយ នបុំ. ភ័យគឺកិលេស, ភ័យកើតអំពីកិលេស ។ -មយ គុ. ដែលកើតអំពីកិលេស ។ -មល នបុំ. មន្ទិលគឺកិលេស ។ -មារសង្ខាត គុ. គឺបណ្ឌិតពោលថាមារគឺកិលេស, ពោលគឺមារគឺកិលេស, ពោលថាមារគឺកិលេស ។ -មារ បុំ. មារគឺកិលេស ។ -រតិ ឥ. សេចក្ដីត្រេកអរក្នុងកិលេស, សេចក្ដីត្រេកអរដោយអំណាចនៃកិលេស ។ -វដ្ដ នបុំ. វដ្ដៈគឺកិលេស ។ -វន នបុំ. ព្រៃគឺកិលេស, កិលេសដូចជា ព្រៃ ។ -វនថ គុ. ដើមឈើតាំងនៅក្នុងព្រៃគឺកិលេស ។ -វូបសមននិព្វានរតិ ឥ. សេចក្ដីត្រេកអរក្នុងព្រះនិព្វានជាទីញ៉ាំងកិលេសឲ្យចូលទៅរម្ងាប់, សេចក្ដីត្រេកអរក្នុងនិព្វានជាទីចូលទៅរម្ងាប់នូវកិលេស ។ -សង្គណិក គុ. ដែលច្រឡូកច្រឡំដោយកិលេស ។ -អាតុរ គុ. អ្នកក្ដៅក្រហាយព្រោះកិលេស, អ្នកក្រហល់ក្រហាយព្រោះកិលេស, អ្នករសាប់រសល់ព្រោះកិលេស ។ -អាទិមលវិរហិត គុ. ដែលប្រាសហើយចាកមន្ទិលមានកិលេសជាដើម, ដែលវៀរហើយចាកមន្ទិលមានកិលេសជាដើម ។ -ឧបសម បុំ. ជាទីចូលទៅរម្ងាប់នូវកិលេស, ជាទីស្ងប់នៃកិលេស ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធម៌ជាគ្រឿងសៅហ្មង (កិលេស); វិ. កិលិស្សន្តិ តេហីតិ>កិលេសា ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ចិត្តំ កិលិស្សតិ ឧបតប្បតិ ពាធីយតិ វា ឯតេហីតិ កិលេសា, កិលិស ឧបតប្បនេ, ពន្ធនេ វា, ណោ. កិលេសសទ្ទោ ច ករណសាធនោ អវុត្តកត្តុនិទ្ទេសោ វា. ចិត្តំ កិលិស្សន្តិ វិពាធេន្តីតិ កិលេសា, កិលិស វិពាធាយំ, ណោ. ចិត្តំ កិលិស្សន្តិ ឧបតាបេន្តីតិ កិលេសា, កិលិស ឧបតប្បនេ, ណោ. កិលិស្សន្តិ សត្តា ឯតេហីតិ កិលេសា, កិលិស កិលេសនេ, ណោ. កិលិស្នាតីតិ កិលេសោ, កិលិស ពាធនេ, ណោ. ឯត្ថ ពាធនដ្ឋេន រាគាទយោបិ កិលេសាតិ វុច្ចន្តិ ទុក្ខម្បិ, ក្លេសោតិបិ បាឋោ, តេសុ វុទ្ធីតិអាទិនា ឥការស្ស លោបោ.