កុក្កុដ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សត្វកាយនូវផែនដី ឬ ក្ដាប់នូវដី (មាន់ ដូច តម្ពចូឡ); វិ. កុំ បឋវី កុដតីតិ>កុក្កុដោ ។ ម្យ៉ាងទៀត (<កុក+អដ) សត្វតែងកាន់យកនូវចំណី; វិ. កុកតិ គោចរមា ទទាតីតិ វា>កុក្កុដោ ។ -អណ្ឌខាទិកា ឥ. អ្នកទំពារស៊ីនូវពងនៃមាន់; វិ. កុក្កុដណ្ឌានិ ខាទតីតិ>កុក្កុដណ្ឌខាទិកា ។ -អណ្ឌខាទិកវត្ថុ នបុំ. រឿងនៃកុមារិកាអ្នកទំពារស៊ីនូវពងនៃមាន់ ។ -មិត្តវត្ថុ នបុំ. រឿងនៃនេសាទឈ្មោះកុក្កុដមិត្ត ។ -វតីនគរ នបុំ. នគរឈ្មោះកុក្កុដវតី ។ -សត នបុំ. រយនៃមាន់ ។ -សេដ្ឋី បុំ. សេដ្ឋីឈ្មោះកុក្កុដៈ ។ -អារាម បុំ. អារាមឈ្មោះកុក្កុដៈ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
សត្វកាយនូវផែនដី ឬក្ដាប់នូវដី (មាន់); វិ. កុំ បឋវី កុដតីតិ>កុក្កុដោ ។ ម៉្យាងទៀត (<កុក+អដ) សត្វតែងកាន់យកនូវចំណី; វិ. កុកតិ គោចរមាទទាតីតិ វា>កុក្កុដោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
កុំ បថវី កុដតីតិ កុក្កុដោ, កុបុព្វ - កុដ ឆេទនេ, អ, កស្ស ទ្វិត្តំ. កុកតិ គោចរំ អាទទាតីតិ កុក្កុដោ តម្ពចូឡោ, កុក អាទានេ, មកុដាវាដកវាដកុក្កុដាតិ មោគ្គល្លានសុត្តេន កុដក៑. កុក្កុដតីតិ កុក្កុដោ, កុក្កុដ សទ្ទេ, អ.