ខជ្ជ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីទំពាស៊ី, របស់ដែលគួរទំពាស៊ី (បង្អែម, ចំណី); វិ. ខាទិតព្វន្តិ>ខជ្ជំ ។ -មំស នបុំ. បង្អែមនិងសាច់ ។ -វិកតិ ឥ. វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីទំពាស៊ីគឺបុគ្គលធ្វើឲ្យវិសេស,-ឲ្យប្លែក, បង្អែមដ៏ប្លែក ។
បទានុក្រមធម្មបទ
វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីទំពាស៊ី (បង្អែម, ចំណី); វិ. ខាទិតព្វន្តិ>ខជ្ជំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ខាទិតព្វន្តិ ខជ្ជំ មំសាទិ. ខជ្ជតេតិ ខជ្ជំ ខាទនីយំ, សទ្ទនីតិ- ធាតុមាលាយំ បន ខជ្ជន្តិ បូវោតិ វុត្តំ, ខាទ ភក្ខណេ, កម្មេ យោ, ណ្យោ វា, ណ្យបច្ចយស្ស សធាត្វន្តេន ជ្ជាទេសោ, រស្សត្តំ.