ខជ្ជក
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីទំពាស៊ី (បង្អែម, ចំណី); វិ. ខាទិតព្វន្តិ>ខជ្ជំ, ខជ្ជំ ឯវ>ខជ្ជកំ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីទំពាស៊ី (បង្អែម, ចំណី); វិ. ខាទិតព្វន្តិ>ខជ្ជំ; ខជ្ជំ ឯវ>ខជ្ជកំ ។
វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីទំពាស៊ី (បង្អែម, ចំណី); វិ. ខាទិតព្វន្តិ>ខជ្ជំ, ខជ្ជំ ឯវ>ខជ្ជកំ ។
វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីទំពាស៊ី (បង្អែម, ចំណី); វិ. ខាទិតព្វន្តិ>ខជ្ជំ; ខជ្ជំ ឯវ>ខជ្ជកំ ។