ខញ្ជ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ខ្ចក, មនុស្សខ្ចក (ដូច ខោណ្ឌ); វិ. ខញ្ជតីតិ>ខញ្ជោ ។ -ប្បហារ បុំ. កិ.ប្រហារនៃមនុស្សខ្ចក, កិ.ប្រហារនូវអាចម៍នៃពពែនៃមនុស្សខ្ចក (កិ.ប្រហារដោយអាចម៍នៃពពែ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ខ្ចក, មនុស្សខ្ចក; វិ. ខញ្ជតីតិ>ខញ្ជោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ខញ្ជតីតិ ខញ្ជោ, ខញ្ជ ខជិ វា គតិវេកល្យេ, អ. អង្គវេកល្ល- ភាវេន ខញ្ជតីតិ ខញ្ជោ ខោណ្ឌោ, ខញ្ជ គតិវេកល្យេ, អ. បស្សន្តានំ ខំ សុខំ ជនេតីតិ ខញ្ជោ, ខំសទ្ទូបបទ - ជន ជននេ, ក្វិ. ខញ្ជយតីតិ ខញ្ជោ ទុគ្គតោ, ខជិ កិច្ឆជីវនេ, ណោ.