ខទិរ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(ឈើ) ជាគ្រឿងជាប់មាំ, ឬ ឈើដែលបាណកជាតតែងទំពាស៊ី (គគីរ, សង្កែ, ដើមគគីរ, ដើមពពេល ដូច ទន្តធាវន); វិ. ខទន្តិ ទន្តានេនាតិ>ខទិរោ, ខាទិយតិ បាណកេហីតិ វា>ខទិរោ ។ -ខាណុ បុំ., នបុំ. ដង្គត់នៃឈើគគីរ ។ -គហណ,-ន នបុំ. ស្បាតនៃគគីរ, ជាទីស្បាតដោយដើមគគីរ (ជាទីស្មុកស្មាញដោយដើមសង្កែ) ។ -អង្គារជាតក នបុំ. ជាតកគឺបណ្ឌិតកំណត់ហើយដោយរងើកភ្លើងនៃឈើគគីរ ។ -អង្គាររាសី បុំ. គំនរនៃរងើកភ្លើងជាវិការៈនៃឈើគគីរ ។ -ត្ថម្ភ បុំ. សសរជាវិការៈនៃឈើគគីរ ។ -ទារុ នបុំ. ឧសនៃឈើគគីរ, ឧសជាវិការៈនៃឈើគគីរ, ឧសជាវិការៈនៃដើមសង្កែ ។ -រុក្ខកណ្តក បុំ. បន្លានៃឈើគគីរ, បន្លានៃឈើសង្កែ ។ -រុក្ខ បុំ. ដើមនៃគគីរ. ដើមនៃសង្កែ ។ -វនិយរេវតត្ថេរវត្ថុ នបុំ. រឿងនៃព្រះថេរៈឈ្មោះរេវតៈនៅក្នុងព្រៃនៃឈើគគីរ,-នៅក្នុងព្រៃដ៏ដេរដាសដោយដើមគគីរ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(ឈើ) ជាគ្រឿងជាប់មាំ ឬឈើដែលបាណកជាកតែងទំពាស៊ី (គគី, សង្កែ); វិ. ខទន្តិ ទន្តានេនាតិ>ខទិរោ, ខាទិយតិ បាណកេហីតិ វា>ខទិរោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ទន្តា ខទន្តិ អនេនាតិ ខទិរោ, ខទិ ធិតិហិំសាយំ, ឥរោ. បាណកេហិ ខាទិយតីតិ ខទិរោ ទន្តធាវនោ, ខាទ ភក្ខនេ, រោ, អស្សិ, មោគ្គល្លានេ បន កិរោ, រស្សោ. ខទតិ ថិរោ ភវតីតិ ខទិរោ ទន្តថាវរោ, ខទ ថេរិយេ, កិរោ.