ខេត្ត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ទីដែលជនព្រោះនូវពូជ ឬ ទីជាទីព្រោះនូវពូជ (ស្រែ, ចំការ ស្រែ ដូច កេទារ); វិ. ពីជានិ ខិបិយន្តិ ខិបន្ត្យស្មិន្តិ វា>ខេត្តំ ។ ម្យ៉ាងទៀត (<ខិត្ត+តា+ត) ទីរក្សានូវពូជដែលជនព្រោះហើយ; វិ. ខិត្តំ ពីជំ តាបយតីតិ វា>ខេត្តំ ។ -អារាមុយ្យានយោគ្គាទិក គុ. មានស្រែ និងសួន និងឧទ្យាន និងយាន ជាដើម ។ -កសនកាល បុំ. កាលជាទីភ្ជួរនូវស្រែ ។ -កោដ្ឋាស បុំ. ចំណែកនៃស្រែ ។ -អគ្គ គុ. ទានដ៏ប្រសើរគឺបុគ្គលគប្បីឲ្យក្នុងកាលជាទីជំរះនូវស្រែ ។ -ដ្ឋាន នបុំ. ទីនៃស្រែ, ទីជាខេត្ត, ទីដូចជា ខេត្ត ។ -វត្ថុអាទិ គុ. មានស្រែនិងទឹកជាទីនៅជាដើម (ខ្លះថា មានស្រែ និងចំការជាដើម) ។ ប្រពន្ធ (ដូច ភរិយា), កាយ (ដូច សរីរ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ទីដែលជនព្រោះនូវពូជ ឬទីជាទីព្រោះនូវពូជ (ស្រែ, ចំការ); វិ. ពីជានិ ខិបិយន្តិ ខិបន្ត្យស្មិន្តិ វា>ខេត្តំ ។ ម៉្យាងទៀត (<ខិត្ត+តា+ត) ទីរក្សានូវពូជដែលជនព្រោះហើយ; វិ. ខិត្តំ ពីជំ តាបយតីតិ វា>ខេត្តំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ពីជានិ ខិបន្តិ ឯត្ថាតិ ខេត្តំ, ខិប បេរណេ, តោ. ខិត្តំ ពីជំ តាយតិ រក្ខតិ ឯត្ថាតិ ខេត្តំ, អថ វា ខិត្តំ ពីជំ មហប្ផល- ភាវករណេន តាយតីតិ ខេត្តំ, តា រក្ខនេ, តោ, ឥស្សេ, តការ- ទ្វយលោបោ. ខិបិយតិ ឯត្ថាតិ ខេត្តំ កេទារំ, ខិប បេរណេ, វទាទីហិ តោតិ មោគ្គល្លានសុត្តេន តោ, ខេត្តសទ្ទោ ភរិយាកេទារសរីរត្ថេសុ វត្តតិ.