ខេម
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(គុ., នបុំ.) ធម្មជាតជាគ្រឿងអស់ទៅនៃភ្លើងមានភ្លើងគឺរាគៈជាដើម ឫធម្មជាតជាទីអស់ទៅនៃឧបស័គ្គ មានឧបស័គ្គគឺឧបទ្រពជាដើម (ជាគ្រឿងក្សេម, ជាទីក្សេម, សេចក្ដីក្សេម); វិ. ខយន្តិ ឯតេន រាគគ្គិអាទយោតិ>ខេមំ, ខយន្តិ ឯត្ថ ឧបទ្ទវុបសគ្គាទយោតិ>ខេមំ ។ ក្សេម, ល្អ (ដូច កល្យាណ), ការរក្សានូវប្រយោជន៍ដែលបានហើយ (ដូច លទ្ធត្ថរក្ខន), ព្រះនិព្វាន (ដូច វិវដ្ដ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធម្មជាតជាគ្រឿងអស់ទៅនៃភ្លើងមានភ្លើគឺរាគៈជាដើម ឬធម្មជាតជាទីអស់ទៅនៃឧបស័គ្គ មានឧបស័គ្គគឺឧបទ្រពជាដើម (ជាគ្រឿងក្សេម, ជាទីក្សេម, សេចក្តីក្សេម); វិ. ខយន្តិ ឯតេន រាតគ្គិមាទយោតិ>ខេមំ, ខយន្តិ ឯត្ថ ឧបទ្ទវុបសគ្គាទយោតិ>ខេមំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
រាគគ្គិអាទយោ ខីយន្តិ ឯតេនាតិ ខេមំ, ខី ខយេ, មោ. អសុភំ ខីយតេ ឯត្ថាតិ ខេមំ, ខី ខយេ, មោ. ខីយន្តិ ឯត្ថ ឧបទ្ទវុបសគ្គាទយោតិ ខេមោ ខេមំ. អសុខំ ខេបេតីតិ ខេមំ, ខី ខយេ, ខ្យាទីហិ មន៑ ម ច តោ វាតិ បទរូបសិទ្ធិសុត្តេន មន្បច្ចយោ, ក្វចិ ធាត្វាទិនា នលោបោ, អញ្ញេសុ ចាតិមិនា ឦការស្ស ឯការោ. ខេបនំ នីរុបទ្ទវករណតាយ ខេមោ.