គន្ធមាទន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ភ្នំជាទីញ៉ាំងសត្វឲ្យស្រវឹងដោយវត្ថុមានក្លិន ឬ ភ្នំជាទីញ៉ាំងសត្វដែលចូលទៅឲ្យត្រេកអរដោយវត្ថុមានក្លិន (ភ្នំឈ្មោះគន្ធមាទនៈ, ឈ្មោះភ្នំ ១ ក្នុងប្រទេសហិមពាន្ត); វិ. គន្ធេហិ មទយតិ ឯតស្មិន្តិ>គន្ធមាទនោ, គន្ធេហិ មោទយតិ ឯតស្មិន្តិ>គន្ធមាទនោ ។ -បព្វតគមន នបុំ. កិ.ទៅកាន់ភ្នំឈ្មោះគន្ធមាទនៈ ។ -អភិមុខ គុ. មានមុខឆ្ពោះទៅកាន់ភ្នំឈ្មោះគន្ធមាទនៈ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ភ្នំជាទីញ៉ាំងសត្វឲ្យស្រវឹងដោយវត្ថុមានក្លិន ឬភ្នំជាទីញ៉ាំងសត្វដែលចូលទៅឲ្យត្រេកអរដោយវត្ថុមានក្លិន (ភ្នំឈ្មោះគន្ធមាទនៈ); វិ. គន្ធេហិ មទយតិ ឯតស្មិន្តិ>គន្ធមាទនោ, គន្ធេហិ មោទយតិ ឯតស្មិន្តិ>គន្ធមាទនោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អត្តនិ សញ្ជាតគន្ធទព្វានំ គន្ធេហិ លោកេ មទយតិ មោទយតីតិ វា គន្ធមាទនោ, គន្ធសទ្ទូបបទ - មទ ឧម្មាទេ, មុទ មោទនេ, យុ, ទីឃោ ច, ឧស្ស អាត្តំ.