គរុឡ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សត្វកាន់យកនូវភារៈដ៏ធ្ងន់ (គ្រុឌ ដូច សុបណ្ណ); វិ. គរុំ ភារំ លាតិ អាទទាតិ គណ្ហាតីតិ>គរុឡោ ។ ម្យ៉ាងទៀត (គរុឡ<គរ>គរុ+ហន+ណ, ផ្លាស់ហ>ឡ, លុបទីបំផុតធាតុនិងបច្ច័យ) សត្វបៀតបៀននូវពិស (គ្រុឌ); វិ. គរំ វិសំ ហន្តីតិ>គរុឡោ ។ -បោតក បុំ. កូននៃគ្រុឌ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
សត្វកាន់យកនូវភារៈដ៏ធ្ងន់ (គ្រុឌ); វិ. គរុំ ការំ លាតិ អាទទាតិ គណ្ហាតីតិ>គរុឡោ ។ ម៉្យាងទៀត (គរុឡ<គរ>គរុ+ហន+ណ, ផ្លាស់ហ>ឡ, លុបទីបំផុតធាតុនឹងណបបច្ច័យ) សត្វបៀតបៀននូវពិស (គ្រុឌ); វិ. គរំ វិសំ ហន្តីតិ>គរុឡោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
គរំ វិសំ ហន្តីតិ គរុឡោ, គរុឌោ វា, ឥទម្បន សក្កតភាសានយំ គហេត្វា វុត្តំ, គរសទ្ទូបបទ - ហនធាតុ, ណោ, រស្ស រុ, ហនស្ស ឡោ, ឡស្ស ឌោ. គរុំ ភារំ នាគំ វា លាតិ គណ្ហាតីតិ គរុឡោ, យោ សុបណ្ណោ, ទិជាធិបោ, នាគារិ, ករោដីតិ ច វុច្ចតិ, គរុសទ្ទូបបទ - លា អាទានេ, អ.