គហន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ព្រៃជាទីកាន់យកនូវវត្ថុមានទព្វសម្ភារៈជាដើមនៃមនុស្ស ឬ ព្រៃជាទីកាន់យកនូវទីជាលំនៅនៃខ្លួននៃសត្វមានក្ងោកជាដើម (ព្រៃ, ព្រៃស្បាត, គុ. សាំញ៉ាំ, ស្មុកស្មាញ); វិ. គណ្ហន្តិ ឯត្ថ មនុស្សា ទព្វសម្ភារាទីនីតិ>គហនំ, គណ្ហន្តិ ឯត្ថ មយូរាទយោ សត្តា អត្តនោ និវាសន្តិ វា>គហនំ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ព្រៃជាទីកាន់យកនូវវត្ថុមានទព្វសម្ការៈជាដើមនៃមនុស្ស ឬព្រៃជាទីកាន់យកនូវទីជាលំនៅនសខ្លួននៃសត្វមានក្ងោកជាដើម (ព្រៃ, ព្រៃស្យាត ។ គុ. សាំញ៉ាំ, ស្មុកស្មាញ); វិ. គណ្ហន្តិ ឯត្ថ មនុស្សា ទព្វសម្ភារាទីនីតិ>គហនំ, គណ្ហន្តិ ឯត្ថ មយូរាទយោ សត្តា អត្តនោ និវាសន្តិ វា>គហនំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
មនុស្សា ទព្វសម្ភារាទីនិ គណ្ហន្តិ ឯត្ថាតិ គហនំ វនំ, គហធាតុ, យុ. គហយតិ ឯត្ថាតិ គហនំ, គហ ទុព្វោធេ, យុ. វិវេកកាមេហិ បុគ្គលេហិ គយ្ហតេ ឱគយ្ហតេតិ គហនំ, គហ ឧបាទានេ, យុ. កេសុចិ បោត្ថកេសុ គហណន្តិ បាឋោ ទិស្សតិ. អភិធានប្បទីបិកាយញ្ច អរញ្ញំ កាននំ ទាយោ គហនំ វិបិនំ វនន្តិ ឯត្ថ កត្ថចិ គហណន្តិ បាឋោ ទិស្សតិ, កត្ថចិ គហនន្តិ បាឋោ ទិស្សតិ. អដ្ឋសាលិនីអាទីសុ បន សកសមយ- សមយន្តរគហនជ្ឈោគាហណសមត្ថេនាតិ ឯត្ថ គហនន្តិ បាឋោ ទិស្សតិ. ទ្វិន្នំ បន បាឋានំ ការីការិយវសេនេវ វិសេសោ, ន អត្ថតោតិ វេទិតព្វោ. គណ្ហតិ គច្ឆន្តំ ហនតីតិ គហនំ កលិលំ, គហ ឧបាទានេ, យុ.