គាម
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ប្រទេសជាទីបរិភោគនៃជន ឬ ប្រទេសជាទីពោលនៃជន (ស្រុកដូចសំវសថ, ទីនៅនៃជន ដូច ជនាវាស); វិ. គសន្តិ ឯត្ថាតិ>គាមោ, គាយន្តិ ឯត្ថាតិ វា>គាមោ ។ -កម្មករណដ្ឋាន នបុំ. ទីជាទីធ្វើនូវកម្មក្នុងស្រុក ។ -ការាម បុំ. (<គាមក+អារាម) អារាមជិតស្រុកតូច ។ -ក្ខេត្ត-ទ្វិបទចតុប្បទយានវាហន នបុំ. ស្រុកនិងខេត្ត (ស្រែ) និងសត្វមានជើងពីរ និងសត្វមានជើង៤ និងយាន និងវាហនៈ ។ -កាវាស បុំ. អាវាសជិតស្រុកតូច, អាវាសតាំងនៅជិតស្រុក ។ -កិច្ច នបុំ. កិច្ចនៃស្រុក, កិច្ចក្នុងស្រុក ។ -គត គុ. ទៅហើយកាន់ស្រុក ។ -ឃាតកាទិ គុ. (ទុច្ចរិត) មានកិ.សម្លាប់នូវអ្នកស្រុកជាដើម, (កម្ម) មានកម្មនៃបុគ្គលអ្នកសម្លាប់នូវអ្នកស្រុកជាដើម ។ -ឃាតាទិកម្ម នបុំ. កម្មមានកិ.សម្លាប់នូវអ្នកស្រុកជាដើម, កម្មមានកម្មនៃបុគ្គលអ្នកសម្លាប់នូវអ្នកស្រុកជាដើម ។ -ទារក បុំ. ទារកនៃអ្នកស្រុក ។ -និគមជនបទរាជធានី ឥ. ស្រុកនិងនិគម និងជនបទ និងរាជធានី ។ -អន្តរ នបុំ. ចន្លោះនៃស្រុក, រវាងនៃស្រុក, លង្វែកនៃស្រុក ។ -អន្ត បុំ. ទីបំផុតនៃស្រុក, ចុងនៃស្រុក ។ -ភោជក បុំ. ជនអ្នកបរិភោគនូវសួយក្នុងស្រុក, គាមភោជក (ចៅហ្វាយស្រុក ឬ មេស្រុក); វិ. គាមេ សុង្កំ ភុញ្ជតីតិ>គាមភោជកោ ។ -មក្ខិកា ឥ. រុយក្នុងស្រុក, រុយស្រុក ។ -មជ្ឈ នបុំ. កណ្ដាលនៃស្រុក ។ -វរ បុំ. ស្រុកគឺបុគ្គលគប្បីប្រាថ្នា, ស្រុកសួយ, ស្រុកដ៏ប្រសើរ ។ -វាសី បុំ. អ្នកនៅក្នុងស្រុក, អ្នកមានកិ.នៅក្នុងស្រុកជាប្រក្រតី ។ -សត នបុំ. រយនៃស្រុក ។ -សូករបោតក បុំ. កូននៃជ្រូកស្រុក ។ ហ្វូង, ប្រជុំ, ពួក (ដូច គណ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ប្រទេសជាទីបរិភោគនៃជន ឬប្រទេសជាទីពោលនៃជន (ស្រុក); វិ. គសន្តិ ឯត្ថាតិ>គាមោ, គាយន្តិ ឯត្ថាតិ វា>គាមោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
គសន្តិ ឯត្ថាតិ គាមោ, គស អទនេ, មន្បច្ចយោ. គាយន្តិ ឯត្ថាតិ គាមោ, គា សទ្ទេ, ខីសុវីយាគាហិសាលូខុហុមរាតិអាទិនា មោ. ជនា គច្ឆន្តិ ឯត្ថាតិ គាមោ, គមុ គតិម្ហិ, ណោ. គច្ឆន្តិ បវត្តន្តិ កាមា ឯត្ថាតិ គាមោ, គមុ គតិម្ហិ, អណ៑. គាវោ អមន្តិ កិនន្តិ វិក្កិណន្តិ ឯត្ថាតិ គាមោ, គោសទ្ទូបបទ - អម ទព្វវិនិយោគេ. កាមគុណេហិ គសន្តិ ឯត្ថាតិ គាមោ, គស មទនេ, មោ. តេន តេន វត្ថុនា អត្ថិកេហិ គន្តព្វោតិ គាមោ, គមុ គតិម្ហិ, ណោ.