គីត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ទំនុកគឺបុគ្គលគប្បីច្រៀង ឬ កិ.ច្រៀង, ចម្រៀង (ដូច គាន); វិ. គេតព្វន្តិ>គីតំ, គាយនំ វា>គីតំ ។ -កាល បុំ. កាលនៃចម្រៀងគឺ...ច្រៀងហើយ ។ -ប្បដិគីត នបុំ. កិ.ច្រៀងនិងកិ.ច្រៀងត, កិ.ច្រៀងតនូវកិ.ចម្រៀង, ចម្រៀងតនូវចម្រៀង ។ -សទ្ទ បុំ. សម្លេង ឬ សូរនៃកិ.ច្រៀង, សម្លេងនៃចម្រៀងគឺ...គប្បីច្រៀង ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ទំនុកគឺបុ. គប្បីច្រៀង ឬកិ.ច្រៀង, ចម្រៀង; វិ. គេតព្វន្តិ>គីតំ, គាយនំ វា>គីតំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
គេតព្វំ គីតំ, គេ សទ្ទេ, តោ, សព្វត្ថ គេ គី. គាយនំ អគាយិត្ថាតិ វា គីតំ, គា សទ្ទេ, តោ. គីតរេហិ ឦយតេ ឧច្ចារិយតេតិ គីតំ, គីត ឧច្ចារណេ, អ. គាយតេតិ គីតោ សទ្ទោ, គីតា គាថា, គីតំ វចនំ, គេ សទ្ទេ, តោ, សព្វត្ថ គេ គី. កម្មសាធនេ កាតព្វេ, គីតសទ្ទោ តិលិង្គិកោ ភាវសាធនកាលេ តុ, នបុំសកេវ វត្តតេ.