គេហ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(នបុំ., បុំ.) (សេនាសនៈ) កាន់យកនូវទព្វសម្ភារៈ (ផ្ទះ ដូច សទុម); វិ. ទព្វសម្ភារេ គណ្ហាតីតិ>គេហំ ។ -ករណត្ថ បុំ. ប្រយោជន៍ដល់កិ.ធ្វើនូវផ្ទះ, ត្រូវការដល់កិ.ធ្វើនូវផ្ទះ ។ -គមនភាវ បុំ. ភាវៈនៃកិ.ទៅកាន់ផ្ទះ ។ -គោបកមត្ត គុ. ត្រឹមតែជនអ្នកគ្រប់គ្រងនូវផ្ទះ, ត្រឹមតែជនអ្នកចាំនូវផ្ទះ (គេហគោបក<គេហ+គុប+ណ្វុ = វិ. គេហំ គោបេតីតិ>គេហគោប-កោ) ។ -ច្ឆាយា ឥ. ស្រមោលនៃផ្ទះ, ម្លប់នៃផ្ទះ ។ -ជន បុំ. ជនក្នុងផ្ទះ, ជនអ្នកនៅក្នុងផ្ទះ ។ -អជ្ឈាយនភយ នបុំ. ភ័យ (សេចក្ដីខ្លាច) អំពីកិ.ឆេះនូវផ្ទះ ។ -ដ្ឋាន នបុំ. ទីនៃផ្ទះ, ទីជាទីតាំងនៃផ្ទះ, ទីជាទីធ្វើនូវផ្ទះ ។ -ទាសី ឥ. ទាសីក្នុងផ្ទះ, ខ្ញុំស្រីក្នុងផ្ទះ ។ -បច្ឆាភាគ បុំ. ប្រទេសជាចំណែកខាងក្រោយនៃផ្ទះ (កន្សៃនៃផ្ទះ) ។ -បរិក្ខារ បុំ. បរិក្ខារនៃផ្ទះ, បរិក្ខារក្នុងផ្ទះ ។ -ប្បវិ-សនកាល បុំ. កាលជាទីចូលទៅកាន់ផ្ទះ, កាលនៃកិ.ចូលទៅកាន់ផ្ទះ ។ -ប្បវេសនមង្គល នបុំ. មង្គលគឺកិ.ចូលទៅកាន់ផ្ទះ, មង្គលគឺបុគ្គលគប្បីធ្វើក្នុងកាលជាទីចូលទៅកាន់ផ្ទះ, មង្គលជាទីចូលទៅកាន់ផ្ទះ ។ -ភិត្តិ ឥ. ជញ្ជាំងនៃផ្ទះ ។ -ភិត្តិអាទិ គុ. (ទី) មានជញ្ជាំងនៃផ្ទះជាដើម ។ -មជ្ឈ នបុំ. កណ្ដាលនៃផ្ទះ ។ -មានុសក បុំ. ប្រជុំនៃមនុស្សក្នុងផ្ទះ, ពួកនៃមនុស្សក្នុងផ្ទះ; វិ. មនុស្សានំ សមូហោ>មានុសកោ (មនុស្ស+កណ) ។ -រក្ខទារក បុំ. ទារកអ្នករក្សានូវផ្ទះ, បុគ្គលអ្នករក្សានូវផ្ទះ និងទារក, ក្មេងចាំនូវផ្ទះ, មនុស្សអ្នកចាំនូវផ្ទះ និងក្មេង ។ -រក្ខិក គុ. អ្នករក្សានូវផ្ទះ ។ -មត្ថក បុំ. ទីបំផុតនៃផ្ទះ, កំពូលនៃផ្ទះ ។ -សណ្ឋានាទិវស បុំ. អំណាចនៃសណ្ឋានមានសណ្ឋាននៃផ្ទះជាដើម, អំណាចនៃសណ្ឋាន មានសណ្ឋានដូចជា សណ្ឋាននៃផ្ទះជាដើម, អំណាចនៃទ្រង់ទ្រាយមានទ្រង់ទ្រាយនៃផ្ទះជាដើម ។ -សមីប គុ. ទីជិតនៃផ្ទះ ។ -សម្បត្តិ ឥ. សម្បត្តិគឺផ្ទះ, សម្បត្តិក្នុងផ្ទះ ។ -សាមន្ត គុ. ទីជិតនៃផ្ទះ ។ -សាមិក បុំ. ជនជាម្ចាស់នៃផ្ទះ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(សេនាសនៈ) កាន់យកនូវទព្វសម្ភារៈ (ផ្ទះ); វិ. ទព្វសម្ភារេ គណ្ហតីតិ>គេហំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បុរិសេន អានីតំ ធនំ គណ្ហាតីតិ គេហំ ឃរំ, គហ ឧបាទានេ, អ, អស្សេ. បុរិសេន នីតំ ធនំ ឯត្ថាតិ គេហំ. គយ្ហតីតិ គេហំ គហំ, គហ ឧបាទនេ, អ, គហស្សុបធស្សេ វាតិ បទរូបសិទ្ធិសុត្តេន គហស្ស ឧបធស្ស ឯត្តំ ហោតិ វា.