ឃដិតសទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរគឺបុគ្គលកិនហើយ, ដ៏តាំងនៅក្នុងឆ្នាំង ។បទានុក្រមធម្មបទគឺបុះកិនហើយ, ដ៏តាំងនៅក្នុងឆ្នាំង ។