ឃាសច្ឆាទន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីស៊ី និងវត្ថុជាគ្រឿងបិទបាំង, វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីស៊ី និងវត្ថុជាគ្រឿងស្លៀកដណ្ដប់ (បាយនឹងសំពត់) ។ ឃាស<ឃស+ណ = វិ. ឃសិតព្វន្តិ>ឃសនំ, ឃសនំ>ឃាសោ ។ ឆាទន<ឆទ+យុ = វិ. ឆាទេតិ ឯតេនាតិ>ឆាទនំ ។ -មត្ត គុ. ត្រឹមតែវត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីស៊ីនិងសំពត់សម្រាប់ស្លៀកដណ្ដប់ ។ -អាទិ គុ. (វត្ថុ) មានបាយគឺបុគ្គលគប្បីស៊ីនិងសំពត់សម្រាប់ស្លៀកដណ្ដប់ជាដើម ។
បទានុក្រមធម្មបទ
វត្ថុគឺបុ. គប្បីស៊ី និងវត្ថុជាគ្រឿងបិទបាំង, វត្ថុគឺបុ. គប្បីស៊ីនិងវត្ថុជាគ្រឿងស្លៀកដណ្ដប់ (បាយនិងសំពត់); ឃាស<ឃស+ណ= វិ. ឃសិតព្វន្តិ>ឃសនំ, ឃសនំ>ឃាសោ ។ ឆាទន<ឆទ+យុ= វិ. ឆាទេតិ ឯតេនាតិ>ឆាទនំ ។