ចុព៑

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

វទនសំយោគេ ចុម្ពតិ ចុម្ពនំ ចុម្ពិត្វា "ជប់, បឺត, ប្រកប ឬ ធ្វើអាការៈនៃមាត់" រុ. អា. បុត្តំ មុទ្ធនិ ចុម្ពតិ "ជប់ ឬ ជញ្ជប់នូវបុត្រត្រង់ក្បាល" ។ មុខេ ចុម្ពតិ "ជញ្ជប់ត្រង់មុខ ឬ មាត់" ។ ធាតុនេះពាក្យខ្មែរបានបញ្ជាក់ឲ្យដឹងថាជាអាការៈ នៃមាត់មិនមែនប្រែថា "ថើប" ដែលជាអាការៈនៃច្រមុះទេ ជួនកាលកន្លែងខ្លះមានបាលីទាំង ២ ដូចជា អាលិង្គិត្វា តំ សីសេឃាយិត្វា ចុម្ពិត្វា... "ឱបថើប ជប់បុត្តនោះត្រង់ក្បាល" (សោណនន្ទជាតក) ។