ចេតិយ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ទីគឺបុគ្គលគប្បីបូជា ឬ ទីដែលជនគប្បីសន្សំដោយវត្ថុមានឥដ្ឋជាដើម (ចេតិយ); វិ. ចេតព្វំ បូជេតព្វន្តិ>ចេតិយំ, ឥដ្ឋកាទីហិ ចយិតព្វន្តិ វា>ចេតិយំ ។ -ករណដ្ឋាន នបុំ. ទីជាទីធ្វើនូវចេតិយ ។ -កុច្ឆិ ឥ. ផ្ទៃនៃចេតិយ ។ -អង្គណវត្ត នបុំ. វត្តគឺសង្ឃគប្បីធ្វើក្នុងលាននៃចេតិយ ។ -អង្គណ នបុំ. លាននៃចេតិយ ។ -ប្បដិសង្ខរណាទិកិច្ច នបុំ. កិច្ចមានកិ.ជួសជុលនូវចេតិយជាដើម ។ ផ្ទះ (ដូច អាយតន) ។ លំនៅនៃទេវតា (ដូច ទេវាលយ), ឈើដែលគួរបូជាគួរគោរពមានដើមពោធិ៍ព្រឹក្សជាដើម (ដូច យេតិយទ្ទុម) ។ ឈ្មោះដែន ឬ ជនបទមួយ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ទីគឺបុគ្គលគប្បីបូជា ឬទីដែលជនគប្បីសន្សំដោយវត្ថុមានឥដ្ឋជាដើម (ចេតិយ); វិ. ចេតព្វំ បូជេតព្វន្តិ>ចេតិយំ, ឥដ្ឋកាទីហិ ចយិតព្វន្តិ វា>ចេតិយំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ចេតិតព្វំ បូជេតព្វន្តិ ចេតិយំ, ចិត បូជាយំ, ណ្យោ. ឥដ្ឋកាទីហិ ចយិតព្វន្តិ ចេតិយំ, ចិ ចយេ, ចេ បូជាយំ វា, ណ្យោ, ចិស្ស ចេតោ, ឥអាគមោ. ចិត្តីកតដ្ឋេន ចេតិយំ, បូជារហានំ ទេវដ្ឋានានមេតំ អធិវចនំ. កត្ថចិ ចេតិយន្តិ មល្លរាជូនំ បសាធនមង្គលសាលាយ ឯតំ នាមំ. ចេត្យន្តិបិ បាឋោ, តេសុ វុទ្ធីតិអាទិនា ឥការស្ស លោបោ, ចេតិយសទ្ទោ ទេវាលយថូបចេតិយទ្ទុមត្ថេសុ វត្តតិ.