ឆត្ត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(វត្ថុ) បាំងនូវកំដៅថ្ងៃ ឬ (វត្ថុ) សម្រាប់បាំងនូវកំដៅថ្ងៃ (ឆត្រ, តាំងយូរ ដូច អាតបត្ត); វិ. អាតបំ ឆាទេតីតិ>ឆត្តំ, អាតបំ ឆាទេតិ ឯតេនាតិ វា>ឆត្តំ, (បើចុះត្រណប្បច្ច័យទៅជា «ឆត្រំ») ។ -បាណិឧបាសក បុំ. ឧបាសកឈ្មោះឆត្តបាណិ (ឧបាសកមានឆត្រក្នុងដៃ) ។ -មង្គល នបុំ. មង្គលគឺបុគ្គលគប្បីធ្វើដល់ឆត្រ, មង្គលគឺបុគ្គលគប្បីធ្វើក្នុងកាលជាទីឆ្លងនូវឆត្រ ។ -មណ្ឌន នបុំ. កិ.ប្រដាប់នូវឆត្រ, ការប្រដាប់ដោយឆត្រ ។ -មណ្ឌនាទិក គុ. មានកិ.ប្រដាប់ដោយឆត្រជាដើម ។ -ហត្ថ គុ. អ្នកមានឆត្រក្នុងដៃ, អ្នកមានតាំងយូរក្នុងដៃ ។ សាកសព, សាកអសុភ (ដូច ឆវក) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(វត្ថុ) បាំងនូវកំដៅថ្ងៃ ឬ (វត្ថុ) សម្រាប់បាំងនូវកំដៅថ្ងៃ (ឆត្រ, តាំងយូរ); វិ. អាតបំ នាទេតីតិ>ឆត្តំ, អាតបំ នាទេតិ ឯតេនាតិវា>ឆត្តំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អាតបំ ឆាទេតីតិ ឆត្តំ ឆត្រំ, ឆទ អបវារណេ, តោ, ត្រណ៑ ព្យញ្ជនត្តយេ សរូបានមេកស្ស លោបោ. ឧណ្ហំ ឆិន្ទតីតិ ឆត្តំ, ឆិទ ឆេទនេ, តោ, ឥសស, ទស្ស តោ. ឆាទយតីតិ ឆត្តំ, ឆត្រំ, ឆទ អបវារណេ, ឆទាទីហិ តត្រណ្ឥតិ សុត្តេន តត្រណ្បច្ចយា. ឆត្តសទ្ទោ អាតបត្តឆវកត្ថេសុ វត្តតិ.