ឆទន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ជាទីប្រក់, ជាទីបិទបាំង ឬ វត្ថុជាគ្រឿងប្រក់, វត្ថុជាគ្រឿងបិទបាំង (ដំបូល ដូច បដល) ស្លឹក (ដូច បលាស); វិ. ឆាទេតិ ឯត្ថាតិ>ឆទនំ, ឆាទេតិ ឯតេនាតិ វា>ឆទនំ ។ -បិដ្ឋ នបុំ. ខាងក្រោយនៃទីជាប្រក់, ខាងក្រោយនៃដំបូល, ខ្នងនៃដំបូល ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ជាទីប្រក់, ជាទីបិទបាំង ឬវត្ថុជាគ្រឿងប្រក់, វត្ថុជាគ្រឿងបិទបាំង (ដំបូល); វិ. នាទេតិ ឯត្ថាតិ>ឆទនំ, នាទេតិ ឯតេនាតិ វា>ឆទនំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ឆាទេតិ ឆាទីយតេ វា អនេនាតិ ឆទនំ ឆទ្ទំ បណ្ណំ វា, ឆទ សំវរណេ, យុ. ឆាទយតីតិ ឆទនំ, ឆទធាតុ, យុ.