ឆន្ទ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សេចក្ដីប្រាថ្នា, សេចក្ដីប៉ុនប៉ង, សេចក្ដីពេញចិត្ត, ចំណង់; វិ. ឆន្ទនំ>ឆន្ទោ ។ -ជាត គុ. ពេញចិត្តកើតហើយ; វិ. ឆន្ទោ ជាតោ យស្ស សោ>ឆន្ទជាតោ ។ -រាគ បុំ. តម្រេក ឬ សេចក្ដីត្រេកអរដោយអំណាចនៃសេចក្ដីពេញចិត្ត ។ -អាបកឌ្ឍនញ្ញាណ នបុំ. ញាណជាគ្រឿងទាញទៅប្រាសចាកឆន្ទរាគ ។ អំណាច (ដូច វស), អធ្យាស្រ័យ (ដូច អធិប្បាយ, អធិមុត្តិ), វេទមាន ៤ យ៉ាង, សេចក្ដីប្រាថ្នា (ដូច ឥច្ឆា), តណ្ហា (ដូច និកន្តិ) ។ នបុំ. ឆន្ទមានអនុដ្ឋភឆន្ទជាដើម, ឆន្ទសាស្រ្ត, ធម្មជាតបិទបាំងនូវទោស ការកំណត់នូវអក្ខរក្នុងបាទនីមួយៗ នៃគាថាទាំងឡាយ ហៅថា ឆន្ទ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
សេចក្តីប្រាថ្នា, សេចក្តីប៉ុនប៉ង, សេចក្តីពេញចិត្ត, ចំណង់; វិ. ឆន្ទនំ>ឆន្ទោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ឆន្ទនំ ឆន្ទោ, ឆន្ទ ឥច្ឆាយំ, ឆន្ទ កត្តុកាមតាមត្តេ វា, អ. ឆន្ទនំ អារម្មណស្ស ឥច្ឆនំ ឆន្ទោ, ឆទិ ឥច្ឆាយំ, ដ្ឌ្យាទីហិ កោ, កលោបោ, និគ្គហីតាគមោ, វគ្គន្តត្តំ. វជ្ជំ ឆាទយតីតិ ឆន្ទំ, ឆទ សំវរណេ, អ, និគ្គហីតាគមោ. ទោសំ ឆាទយតីតិ ឆន្ទោ, ឆទ សំវរណេ, អ. អក្ខរបរិមាណេសុ សម្មោហំ ឆិន្ទតិ អនេនាតិ ឆន្ទោ. ឆិទិ ទ្វិធាករណេ, អ, និគ្គហិតាគមោ, ឥស្ស អត្តំ. ឆន្ទសទ្ទោ វ សាធិប្បាយវេទេច្ឆានុដ្ឋុភាទ្យត្ថេសុ វត្តតិ.