ឆមា
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(ធម្មជាតិ) ជាទីដើរទៅនៃសត្វ (ផែនដី ដូច វសុន្ធរា); វិ. ឆមន្តិ គច្ឆន្តិ ឯត្ថាតិ>ឆមា ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(ធម្មជាតិ) ជាទីដើរទៅនៃសត្វ (ផែនដី); វិ. ឆមន្តិ គឆ្ឆន្តិ ឯត្ថាតិ>ឆមា ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
សត្តានំ ឋិតំ ខមតិ សហតីតិ ឆមា, ខមុ សហនេ, ឧ, ថិយំ អា, ខស្ស ឆោ. សត្តានំ អធោបតនំ ឆេតិ ឆិន្ទតីតិ ឆមា, ឆិ ឆេទនេ, មោ, ថិយំ អា. ឆមន្តិ គច្ឆន្តិ ឯត្ថាតិ ឆមា, ឆម គតិម្ហិ, អ, ថិយំ អា. អត្តនិ បតិតំ បតិតំ ឆមតិ ភក្ខតីតិ ឆមា ភូមិ, ឆមុ ភក្ខណេ, អ, ថិយំ អា. ឆមាសទ្ទោ ឥត្ថិលិង្គោ ទដ្ឋព្វោ, ន ឆមាយំ និសីទិត្វា អាសនេ និសិន្នស្ស អគិលានស្ស ធម្មំ ទេសេស្សាមីតិ សិក្ខា ករណីយាតិ បយោគទស្សនតោ. សោ ច ខោ សត្តហិ អដ្ឋហិ វា វិភត្តីហិ ទ្វីសុ ច វចនេសុ យោជេតព្វោ.