ឆិទ្ទ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(ធម្មជាតិ) ដែលដាច់ ឬ ធ្លុះ (ប្រហោង); វិ. ឆិជ្ជតីតិ>ឆិទ្ទំ ។ -ឃដ នុំ. ក្អមមានប្រហោង, ក្អមធ្លុះ ។ -ឆាយា ឥ. ស្រមោលមានប្រហោង, ស្រមោលប្រព្រឹត្តទៅក្នុងប្រហោង, ស្រមោលត្រង់ប្រហោង ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ប្រហោង, រន្ធ ឬ របស់ដែលមានប្រហោងមានរន្ធ (ដូច សុសិរ, រន្ធ) រន្ធនិងវិវរសព្ទ ក៏ដូចគ្នានិងឆិទ្ទនេះដែរ, ទោសកំហុស (ដូច ទសន, អបរាធ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(ធម្មជាតិ) ដែលដាច់ ឬធ្លុះ (ប្រហោង); វិ. ឆិជ្ជតីតិ>ឆិទ្ទំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ឆិន្ទតីតិ ឆិទ្ទំ, ឆិទិ ទ្វិធាករណេ, ទោ. ឆេតិ ឆិជ្ជតីតិ ឆិទ្ទំ, ឆិ ឆិជ្ជនេ, ឥទ្ទោ. ឆិន្ទិតព្វោ ឆិជ្ជតីតិ ឆិទ្ទោ, ឆិទិ ទ្វិធាករណេ, រុន្ធទាទីហិ ធទិទ្ទកិរា ក្វចិ ជទលោបោ ចាតិ ទោ. ឆិទ្ទេតីតិ ឆិទ្ទំ, ឆិទ្ទ រន្ធការេ, សទ្ទនីតិយំ កណ្ណភេទេតិ ធាត្វត្ថ- វិវរណំ កតំ, អ.