ឆិន្ន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គឺ...កាត់ហើយ, ដាច់ហើយ, កំបុតហើយ, ធ្លុះ ។ -កណ្ណនាសង្គុដ្ឋ នបុំ. មានត្រចៀក និងច្រមុះនិងកន្ទុយដាច់ហើយ,-កំបុតហើយ ។ -កបាល បុំ., នបុំ. អំបែងដែល...កាត់ហើយ, អំបែងធ្លុះ ។ -កំសតាលសទិស គុ. ប្រាកដស្មើដោយរគាំងដែលគេកាត់ហើយ,-ចៀរហើយ ។ -ការណ នបុំ. ហេតុនៃ...គឺ...កាត់ហើយ ។ -កេសនខវត្ត គុ. អ្នកមានសក់និងក្រចកនិងសំពត់ដាច់ហើយ ។ -កេសនខ គុ. អ្នកមានសក់និងក្រចកដាច់ហើយ,-កាត់ហើយ ។ -កេសាទិភាវ បុំ. ភាវៈនៃអវយវៈមានសក់ដាច់ហើយជាដើម, ភាវៈនៃអ្នកមានអវយវៈមានសក់ជាដើមដាច់ហើយ ។ -កេសាទិមត្តក គុ. ហេតុគ្រាន់តែអាការៈមានសក់ដាច់ហើយជាដើម ។ -អគ្គ គុ. មានចុងសក់ដាច់ហើយ, មានអំពូលដាច់ហើយ ។ -ដ្ឋាន នបុំ. ទីនៃ...គឺ...កាត់ហើយ ។ -តដ បុំ., នបុំ. ច្រាំងដាច់, ច្រាំងបាក់, ច្រាំងប្រេះ ។ -និវាសនបារុបន នបុំ. សំពត់សម្រាប់ស្លៀកនិងសំពត់សម្រាប់ដណ្ដប់ដាច់ហើយ, សំពត់គឺបុគ្គលគប្បីស្លៀកនិងសំពត់គឺបុគ្គលគប្បីដណ្ដប់ដាច់ហើយ,-ធ្លុះហើយ,-រហែកហើយ ។ -ភត្ត គុ. អ្នកមានភត្តដាច់ហើយ ។ -មត្ត គុ. គ្រាន់តែដាច់ហើយ ។ -រុក្ខ បុំ. ឈើដែលកាត់ហើយ, ឈើដែល...កាត់ហើយ ។ -សំយោគជន គុ. មានសំយោជនៈដាច់ហើយ, មានទោសជាតជាគ្រឿងញ៉ាំងសត្វឲ្យប្រកបព្រមដាច់ហើយ ។ -សីស គុ. មានសីសៈ (ក្បាល) ដាច់ហើយ ។ -ហិរោត្តប្ប គុ. អ្នកមានហិរិនិងឱត្តប្បៈកាត់បង់ហើយ,-ដាច់ហើយ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
គឺ..កាត់ហើយ, ដាច់ហើយ, កំបុតហើយ, ធ្លុះ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អឆិជ្ជិត្ថ ឆិន្ទិយតីតិ វា ឆិន្នោ, ឆិទិ ទ្វិធាករណេ, តោ, ភិទាទិតោ ឥន្នអន្នឦណា វាតិ បទរូបសិទ្ធិសុត្តេន ឥន្នាទេសោ. ឆិជ្ជិត្ថាតិ ឆិន្នោ, ឆិទិ ទេ្វធាករណេ, ក្តោ, តស្ស នោ, ធាត្វន្តស្ស បររូបត្តំ. ឯវំ សញ្ឆិន្នោ, សំបុព្វោយំ. ឥទំ បន ភិទិឆិទិទ្វយំ ទិវាទិគណំ បត្វា ភិជ្ជតិ ឆិជ្ជតីតិ សុទ្ធកត្តុវាចកំ រូបទ្វយំ ជនេតិ, តស្មា ភិជ្ជតីតិ ភិន្នោតិអាទិនា សុទ្ធកត្តុវសេនបិ និព្វចនំ កាតព្វំ.