ជង្គល
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(ប្រទេស) ជាទីលេបនូវទឹក (ផែនដី, ន័យខ្លះថា អ្នកត្រាច់ទៅលើផែនដី, អ្នកទៅដោយស្មង); វិ. ជលំ គលតិ ឯត្ថាតិ>ជង្គលោ ។ ប្រទេសផែនដីដែលគ្មានទឹក ហើយរឹងរដិបរដុប ដោយអាចម៍ជន្លេនដានជើងគោក្របីជាដើម ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ជាទីលេបនូវទឹក (ផែនដី; ន័យខ្លះថា អ្នកត្រាច់ទៅលើផែនដី, អ្នកទៅដោយស្មង); វិ. ជលំ គលតិ ឯត្ថាតិ>ជង្គលោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ជលំ គលតិ ឯត្ថ ជលេន វា គលន្តិ ឯត្ថាតិ ជង្គលោ, ជលសទ្ទូបបទ - គល បតនេ, អបច្ចយោ, និគ្គហីតាគមោ, លលោបោ. ជង្គលសទ្ទោ ថទ្ធលូខម្ហិ ភូភាគេ ភូមិប្បទេសេ វត្តតិ.