ជន

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

(បុគ្គល) អ្នកញ៉ាំងកម្មជាកុសលនិងអកុសលឲ្យកើត (ជន, សត្វ ដូច តថាគត); វិ. កុសលាកុសលំ ជនេតីតិ>ជនោ ។

អ្នកញ៉ាំងកម្មជាកុសលនិងអកុសលឲ្យកើត (ជន); វិ. កុសលាកុសលំ ជនេតីតិ>ជនោ ។

កិលេសេ ជនេតីតិ ជនោ, ជន ជននេ, អ. កុសលាកុសលំ ជនេតីតិ ជនោ.