ជន្នុក
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(អវយវៈ) ជាគ្រឿងញ៉ាំងដំណើរឲ្យកើត (ជង្គង់, ក្បាលជង្គង់); វិ. ជាយតិ គមនមេតេនាតិ>ជន្នុ, ជន្នុ ឯវ>ជន្នុកំ ។ -មត្ត គុ. មានជង្គង់ជាប្រមាណ ។ -ប្បមាណឩរុប្បមាណកដិប្បមាណាទិ គុ. មានជង្គង់ជាប្រមាណនិងមានភ្លៅជាប្រមាណ និងមានចង្កេះជាប្រមាណជាដើម, (មានត្រឹមជង្គង់ និងត្រឹមភ្លៅ និងត្រឹមចង្កេះជាដើម) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(អវយវៈ) ជាគ្រឿងញ៉ាំងដំណើឲ្យកើត (ជង្គង់, ក្បាលជង្គង់); វិ. ជាយតិ គមនមេតេនាតិ>ជន្នុ, ជន្នុ ឯវ>ជន្នុកំ ។