ជម្ពូនទ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
មាសជម្ពូនទ (មានព្រីងធំ១ដើមជាទេវព្រឹក្ស «ឈើជាលំនៅនៃទេវតា» ឋិតនៅក្បែរស្ទឹង, ស្ទឹងនោះគេហៅថាជម្ពូនទី, ផ្លែព្រីងធំៗប៉ុនៗឆ្នាំងជ្រុះធ្លាក់ចុះទៅក្នុងស្ទឹងនោះក៏ក្លាយកើតជាមាស, មាសនោះឯងគេហៅថាមាសជម្ពូនទ) ។ អភិ. សុ. ។ មាសជម្ពូនទជាឈ្មោះមាសម្យ៉ាងដែលល្អពិសេស, មាសភ្លើង ។
បទានុក្រមធម្មបទ
មាសជម្ពូនទ (មានព្រីងធំ ១ ដើម ជាទេវព្រឹក្ស “ឈើជាលំនៅនៃទេវតា” ឋិតនៅក្បែរស្ទឹង, ស្ទឹងនោះគេហៅថា ជម្ពូនទី ។ ផ្លែព្រីងធំ ប៉ុនៗ ឆ្នាំងជ្រុះធ្លាក់ចុះទៅក្នុងស្ទឹងនោះ ក៏ក្លាយកើយទៅជាមាស, មាសនោះឯងគេហៅថា មាសជម្ពូនទ) ។