ជាតិ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សេចក្ដីកើត, កំណើត (ដូច ឧព្ភវ), ពពួក (ដូច និកាយ), បដិសន្ធិ, ទូទៅ, មិនប្លែកគ្នា (ដូច សាមញ្ញ), ប្រសូតិ, ត្រកូល, ភព, ប្លែកគ្នា (ដូច វិសេស), ម្លិះ (ដូច សុមនា), សំខតលក្ខណៈ ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កិ.កើត, ការកើត, កំណើត; វិ. ជននំ>ជាតិ ។ -អាទិ បុំ. (ទុក្ខ) មានជាតិជាដើម ។ -អាទិធម្ម គុ. មានទុក្ខមានជាតិជាដើមជាធម្មតា, បុំ. ធម៌មានជាតិជាដើម ។ -អាទិភយ នបុំ. ភ័យមានជាតិជាដើម, ភ័យកើតអំពីធម៌មានជាតិជាដើម ។ -កុលប្បទេសភោគយសវយសម្បត្តិ ឥ. កិ.ដល់ព្រមដោយជាតិនិងត្រកូលនិងប្រទេសនិងភោគៈនិងយសនិងវ័យ, ជាតិសម្បត្តិនិងកុលសម្បត្តិនិង... ។ -ក្ខយសង្ខាត គុ. ពោលគឺកិ.អស់ទៅនៃជាតិ ។ -ក្ខយ បុំ. ការអស់ទៅនៃជាតិ ។ -គោត្តកុលភោគ បុំ. ជាតិនិងគោត្រនិងត្រកូលនិងភោគៈ ។ -គោត្តមត្ត គុ. ហេតុគ្រាន់តែជាតិនិងគោត្រ, គុណត្រឹមតែជាតិនិងគោត្រ ។ -ជរាព្យាធិមរណ នបុំ. ជាតិនិងជរានិងព្យាធិនិងមរណៈ ។ -ជរូបគ គុ. អ្នកចូលទៅដល់នូវជាតិនិងជរា; វិ. ជាតិជរំ ឧបគច្ឆន្តីតិ>ជាតិជរូបគា (ឧបគ<ឧប+គម+ក្វិ) ។ -ទុក្ខាទិ គុ. (ទុក្ខ) មានជាតិទុក្ខជាដើម ។ -សម្ភវ បុំ. កិ.កើតព្រមអំពីជាតិ, សេចក្ដីចំរើនព្រមនៃជាតិ, គុ. មានជាតិជាដែនកើតព្រម, មានជាតិជាដែនចំរើនព្រម ។ -សម្ភេទ បុំ. កិ.បែកព្រមនៃជាតិ, កិ. ច្រឡំនៃជាតិ ។ -សុមនា ឥ. ម្លិះរួត, ផ្កាម្លិះរួត ។ -ស្សរញ្ញាណ នបុំ. ញ្ញាណជាគ្រឿងរឭកបាននូវជាតិ ។ -ស្សរ បុំ. អ្នករឭកបាននូវជាតិ; វិ. ជាតឹ សរតីតិ>ជាតិស្សរោ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
កិ.កើត, ការកើត, កំណើត; វិ. ជននំ>ជាតិ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ជាយន្តិ បាតុភវន្តិ សង្ខតធម្មា ឯតាយាតិ ជាតិ, ជនី បាតុភាវេ, ជនិស្ស ជាទេសោ, តិ. ជនេតីតិ ជាតិ, ជន ជននេ, តិបច្ចយោ. ជាយតីតិ ជាតិ ឧបបត្តិ. ជាយន្តិ ឯត្ថ កុសលាទយោ ធម្មា វិសទិសាបិ សទិសា វិយ ហោន្តីតិ ជាតិ សមានាការោ, សទ្ទសត្ថេ បន ជាយន្តិ ឯតាយ អភិន្នា ពុទ្ធិសទ្ទាតិ ជាតិ សាមញ្ញន្តិ វុត្តំ, ជន បាតុភាវេ, តិ. ជននំ ជាតិ, ជន ជននេ, ជនស្ស ជាទេសោ, តិ. ហាយតីតិ ជាតិ, ហា ចាគេ, តោ, នទាទិនា ឦ, រស្សោ, ហស្ស ជោ.