ជិន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(ព្រះមានជោគ) ទ្រង់ឈ្នះ, (ព្រះជិនស្រី, ព្រះនាមព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់); វិ. ជិនាតីតិ>ជិនោ ។ គុ. សូន្យហើយ, សាបសូន្យហើយ, អស់ហើយ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(ព្រះមានជោគ) ទ្រង់ឈ្នះ (ព្រះជិនស្រី); វិ. ជិនាតិតិ>ជិនោ ។ គុ. សូន្យហើយ, សាបសូន្យហើយ, អស់ហើយ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បាបកេ អកុសលេ ធម្មេ មារាទយោ ច អរយោ អជិនីតិ ជិនោ សព្វញ្ញូ ធម្មរាជា, ជិ ជយេ, ជិ អភិភវនេ វា, ទីជិឥមីហិ នក្ឥតិ មោគ្គល្លានសុត្តេន នក៑, បទរូបសិទ្ធិយម្បន ជិតោ ឥន សព្វត្ថាតិមិនា សុត្តេន ឥនប្បច្ចយោ. បញ្ចមារេ ជិនាតីតិ ជិនោ, ជិ ជយេ, ក្តោ, ភិទាទិតោ នោ ក្តក្តវន្តូនំ, ឦអាគមោ, តស្ស ច ក្វចិ រស្សោ. ជិនាតិ បរិហាយតីតិ ជិនោ, ជិ ហានិយំ, ឥនោ, ជិនោ រថស្សំ មណិកុណ្ឌលេ ច, បុត្តេ ច ទារេ ច តថេវ ជិនោតិអាទីសុ វិយ. ជិនសទ្ទោ ហិ កេវលោ សព្វញ្ញុអាទិម្ហិ បវត្តិតិ, សោបបទោ បន បច្ចេកពុទ្ធាទីសុ តម្ហិ ច យថារហំ បវត្តតិ, បច្ចេកជិនោ, ឱធិជិនោ, អនោធិជិនោ, វិបាកជិនោ, អវិបាកជិនោតិ ឥមានេត្ថ និទស្សនបទានិ.