ញា
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អវពោធនេ ញាតិ អញ្ញាតិ "ដឹង, ត្រាស់ដឹង..." ភូ. ។ ញាតិ ញាតកោ បុំ. "ញាតិ, បងប្អូន" ដឹងថាពួករបស់យើង ។ អញ្ញោ បុំ. "មនុស្សល្ងង់, កម្លៅ" មិនដឹងអ្វី (ន+ញា) =អវិទ្វា, =ពាលោ,-ស. ។ អញ្ញា ឥ. "ព្រះអរហត្តផល" ត្រាស់ដឹង (អា+ញា) ។ បញ្ញត្តិ ញត្តិ ឥ. "ការប្រកាស, ការផ្ដៀង, ការប្រាប់ឲ្យដឹង, ឲ្យចូលចិត្ត" (ប+ញា+តិ, ញា+តិ) ។ សញ្ញា ឥ. "ការចំណាំ, សំគាល់" (សំ+ញា) ។ វិញ្ញាណំ នបុំ. "វិញ្ញាណ, ចិត្ត" ស្គាល់ច្បាស់ (វិ+ញា+យុ) ។ បញ្ញា ឥ. "ប្រាជ្ញា, សេចក្ដីឈ្លាសវៃដឹងត្រូវ" (ប+ញា) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
មារណតោសននិសានេសុ ញត្តិ ញាតិ "សម្លាប់, ឲ្យរីករាយ, សំលៀង, សម្រួច, ធ្វើឲ្យមុត" ភូ. ។ ញត្តិ សព្ទនេះជាកិរិយាអាខ្យាត មារេតិ "សម្លាប់", តោសេតិ "ឲ្យត្រេកអរ, រីករាយ", និសេតិ "សំលៀង, សម្រួច" ។ ញត្តិជាកិរិយាសព្ទដូចវត្តិ "ពោល" ជាកិរិយាអាខ្យាតនោះដែរដូចបាលីថា វត្តិ ឯតាយាតិវាចា (វច៑+អ+តិ) ។ មនុញ្ញ គុ. "ល្អ, ប្រសើរ, លើសលុប" ធ្វើចិត្តឲ្យរីករាយក្រៃលែង វិ. មនំ អាភុសោ តោសេតីតិ មនុញ្ញោ-ស. (មន+អា>ឧ+ញា+អ ឬ មន+អា>ឧ+ញប៑+កិ្វ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អវពោធនេ ជានាតិ ជាននំ ជានន្តោ ជានមានោ ជានិតុំ "ដឹង, ត្រាស់ដឹង" កី. ។ កម្ម. ញាយតិ នាយតិ ។ ជញ្ញា កិ. "គប្បីដឹង" (ញា+ឯយ្យ) ។ ញេយ្យោ គុ. "គួរដឹង..." (ញា+ណ្យ) ។ បញ្ញាយតិ កិ. សុទ្ធកត្តុ. "ប្រាកដ, ល្បីល្បាញ" (ប+ញា+យ+តិ) ទិ. ។ បញ្ញាត កិ. គុ. "ដែលល្បីល្បាញ, ដែលប្រាកដ" ។ បញ្ញាណិ នបុំ. "ប្រាជ្ញា" ។