ឋបិត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គឺ...តាំងទុកហើយ,-តំកល់ទុកហើយ,-ដាក់ហើយ ។ -អាលមក នបុំ. ផ្លែកន្ទួតព្រៃដែលបុគ្គលតំកល់ទុកហើយ ។ -កណ្ណិកា ឥ. ហោជាងគឺ...តំកល់ទុកហើយ ។ -កំសតាល បុំ. រគាំងដែល...តំកល់ទុកហើយ ។ -កិលញ្ជ បុំ. កន្ទេលដែល...តាំងទុកហើយ,-តំកល់ទុកហើយ ។ -កុម្ភណ្ឌ បុំ. ផ្លែល្ពៅដែល...ដាក់ហើយ,-តំកល់ហើយ ។ -ដ្ឋាន នបុំ. ទីនៃបុគ្គលដំកល់ទុកហើយ ។ -ឋបិតដ្ឋាន នបុំ. ទីនៃ...គឺបុគ្គលដំកល់ទុកហើយៗ ។ -និយាម បុំ. ទំនងនៃ... គឺបុគ្គលតាំងទុកហើយ, ការកំណត់នៃ...គឺ... ។ -ភត្ត នបុំ. ភត្តគឺ... ។ -ភាគភត្ត នបុំ. ភត្តជាចំណែកគឺ... ។ -ភារ បុំ. ភារៈនៃ...ជារបស់គឺ... ។ -មណិរតន នបុំ. កែវគឺកែវមណីដែល... ។ -មត្ត បុំ. គ្រាន់តែគឺ... ។ -មំស នបុំ. សាច់គឺ... ។ -វជិរបន្តី ឥ. របៀបនៃពេជ្រដែល... ។ -សទិស គុ. ប្រាកដស្មើដោយទីដែល... ។
បទានុក្រមធម្មបទ
គឺ...តាំងទុកហើយ, -តំកល់ទុកហើយ, -ដាក់ហើយ ។