តណ្ហា
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សេចក្ដីស្រេកឃ្លាន (ដូច បិបាសា), សេចក្ដីចង់បាន, សេចក្ដីប្រាថ្នា (ដូច លោភ), ចំណង់, នាងតណ្ហាជាឈ្មោះធីតានៃមារ, តណ្ហា (ដូច ឯជា), ធម្មជាតិជាគ្រឿងញ៉ាំងសត្វឲ្យតក់ស្លុត; វិ. តាសេតិ ឯតាយាតិ>តណ្ហា) ។ -ឧស្សាទាភាវ បុំ. កិ.មិនមាននៃការខ្ពស់ឡើងនៃតណ្ហា, កិ.មិនមាននៃកិ.ដុសឡើងនៃតណ្ហា, កិ.មិនមាននៃកិ.ក្រាស់ឡើងនៃតណ្ហា ។ -គតិក គុ. អ្នកប្រព្រឹត្តទៅក្នុងគតិនៃតណ្ហា ។ -គាហសង្ខាត គុ. ពោលគឺកិ.កាន់យកនៃតណ្ហា, គឺបណ្ឌិតពោលថាកិ.ចាប់កាន់នៃតណ្ហា ។ -ទិដ្ឋិនិស្សយ បុំ. និស្ស័យគឺតណ្ហានិងទិដ្ឋិ, តណ្ហានិស្ស័យនិងទិដ្ឋិនិស្ស័យ (ធម៌ជាគ្រឿងអាស្រ័យគឺតណ្ហានិងទិដ្ឋិ) ។ -នុសយ បុំ. តណ្ហានុស័យ, ធម៌ជាគ្រឿងដេករឿយៗគឺតណ្ហា, កិលេសជាទីដេកតាមគឺតណ្ហា ។ -ពន្ធន នបុំ. វត្ថុជាគ្រឿងចងគឺតណ្ហា, ចំណងគឺតណ្ហា ។ -ភវបរិក្ខីណ គុ. មានតណ្ហានិងភពអស់រលីងហើយ ។ -ភាវ បុំ. កិ.មិនមាននៃតណ្ហា ។ -មានទិដ្ឋិឥញ្ជិត នបុំ. កិលេសជាតជាគ្រឿងញាប់ញ័រគឺតណ្ហានិងមានះនិងទិដ្ឋិ, កិលេសជាតគឺបុគ្គលឲ្យញាប់ញ័រគឺតណ្ហានិងមានះនិងទិដ្ឋិ ។ -លតា ឥ. វល្លិគឺតណ្ហា, តណ្ហាដូចជា វល្លិ ។ -វគ្គវណ្ណនា ឥ. កថាជាគ្រឿងពណ៌នានូវសេចក្ដីនៃតណ្ហា-វគ្គ ។ -វឌ្ឍកីបុំ. ជាងឈើគឺតណ្ហា ។ -វន នបុំ. ព្រៃគឺតណ្ហា, តណ្ហាដូចជា ព្រៃ ។ -វរត្តា ឥ. ព្រ័ត្រគឺតណ្ហា ។ -វសិក គុ. អ្នកប្រព្រឹត្តទៅក្នុងអំណាចនៃតណ្ហា, អ្នកលុះក្នុងអំណាចនៃតណ្ហា, អ្នកធ្លាក់ចុះក្នុងអំណាចនៃតណ្ហា; វិ. តណ្ហាវសេ វត្តតីតិ>តណ្ហាវសិកោ (ចូរចងជា គច្ឆតិតទ្ធិត, បកតិតទ្ធិត ផងចុះ) ។ -វស បុំ. អំណាចនៃតណ្ហា, អំណាចនៃសេចក្ដីប្រាថ្នា ។ -វិបរីតសេចក្ដីវិបរីតនៃតណ្ហា ។ -សន្ថវ បុំ. សេចក្ដីរីករាយព្រមដោយអំណាចនៃតណ្ហា ។ -សម គុ. ស្មើដោយតណ្ហា ។ -សម គុ. ស្មើដោយតណ្ហា ។ -សិនេហមក្ខិត គុ. គឺជ័រគឺតណ្ហាប្រឡាក់ហើយ, ដែលប្រឡាក់ហើយដោយជ័រគឺតណ្ហា ។ -សោត នបុំ. ក្រសែនៃតណ្ហា ។
បទានុក្រមធម្មបទ
សេចក្តីស្រេកឃ្លាន, សេចក្តីប្រាថ្នា, សេចក្តីចង់, ចំណង់ (ធម្មជាតិជាគ្រឿងញ៉ាំងសត្វឲ្យតក់ស្លុត); វិ. តាសេតិ ឯតាយាតិ>តណ្ហា ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
តសតិ បិបាសតិ អារម្មណំ វា តសនាតីតិ តណ្ហា, តស បិបាសាយំ, ណ្ហោ, សលោបោ. តសតិ បាបំ ឥច្ឆតិ ឯតាយាតិ តណ្ហា, តស បិបាសាយំ, តណ្ហាទយោតិ សុត្តេន ហោ, សស្ស ណោ. វត្ថុកាមំ តណ្ហិយតិ បរិតសិយតីតិ តណ្ហា, តណ្ហ បរិតសនេ, អបច្ចយោ, ថិយំ អា. តសតិ អារម្មណំ បាតុមិច្ឆតិ ឯតាយាតិ តណ្ហា, តស បិបាសាយំ, កាលេត្យាទិនា ហោ, ក្វចិ ធាតូតិអាទិនា សស្ស ណត្តំ. តស្សតិ បរិតស្សតីតិ តណ្ហា, តសិ បរិតសនេ, តស បិបាសាយំ វា, ហោ, ថិយំ អា, សស្ស ណោ. វត្ថុកាមំ បរិតស្សតីតិ តណ្ហា, តស បរិតស្សនេ, តោ, សស្ស ណោ, តស្ស ហោ, អាបច្ចយោ ឥត្ថិលិង្គ- ជោតកោ. តស្សន្តិ បរិតស្សតន្តិ ចញ្ចលន្តិ សត្តា ឯតាយាតិ តណ្ហា. រូបាទីសុ អារម្មណេសុ តសតិ លគ្គតីតិ តណ្ហា, តស លគ្គេ. រូបាទិកំ អារមណំ [អារម្មណន្តិ យុត្តតរំ] វត្ថុកាមំ តសតិ អភិបត្ថេតិ ឥច្ឆតីតិ វា តណ្ហា, តស ឥច្ឆាយំ. តសតិ ឧត្តសតិ ភាយតិ ឯតាយាតិ តណ្ហា. តសតិ ឧត្តាសេតិ ភយាបេតីតិ វា តណ្ហា, តស ភយេ. តសតិ សត្តេ ជនេតីតិ តណ្ហា តណ្ហា ជនេតិ បុរិសន្តិ ហិ វុត្តំ, តស ជននេ. តសតិ សត្តេ វដ្ដទុក្ខេន វដ្ដទុក្ខេ វា ជដេតីតិ តណ្ហា តណ្ហា ជដាតិ ហិ វុត្តំ, តស ជដនេ. តសតិ វដ្ដទុក្ខេ វុយ្ហតិ សត្តោ ឯតាយាតិ តណ្ហា, តណ្ហាយ វុយ្ហតិ សត្តោតិ ហិ វុត្តំ, តស វហនេ, តណ្ហាទយោតិ មោគ្គល្លានសុត្តេន ហោ, សស្ស ណត្តំ, ថិយំ អា. តសតិ បរិតស្សាតីតិ តណ្ហា, តស បិបាសាយំ, ណ្ហា, ថិយំ អា. [សទ្ទនីតិធាតុមាលាយំ អាខ្យាតត្តេ នាមត្តេ ច ណ្ហាបច្ចយោ គហាទិគណតោ ទិស្សតីតិ វុត្តំ]. យោ តំ បស្សតិ តំ តសិតំ ករោតីតិ តណ្ហា, តស និបាសាយំ, ណោ្ហ, ថិយំ អា, ស្លោបោ.