តន្តិ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ព្រះបាឡី, ពុទ្ធវចន, សព្ទនេះជាអត្ថន័យបាឡិសព្ទ, ធម្មជាតិដែលគេលា, ត្រដាង, សន្ធឹង, ខ្សែពិណ (ដូច វិណាគុណ), ប្រធាន (ដូច មុខ្យ), ឧទាហរណ៍ (ដូច សិទ្ធន្ត), អម្បោះ (ដូច តន្តុ), តន្ត (ដូចជា តន្តិ ដែរ) ។ វិ. តនិយតិ វិត្ថារិយតីតិ>តន្តិ ។ ឥ. ជាបែបយ៉ាង, ជាបែបផែន ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធម្មជាតិដែលគេលា, -ត្រដាង, -សន្ធឹង (ខ្សែ); វិ. តនិយតិ វិត្ថារិយតីតិ>តន្តិ ។ ឥ. ជាបែបយ៉ាង, ជាបែបផែន ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អត្តនោ កុលំ តនោតិ វិត្ថារេតីតិ តន្តិ, តនុ វិត្ថារេ, តិ. កិលេសេ តនោតិ វិត្ថារេតីតិ តន្តិ, តនុ ហិំសាយំ, តិ. តនីយតិ វិត្ថារិយតីតិ តន្តិ, តនុ វិត្ថារេ. បទរូបសិទ្ធិយំ មិទាទីហិ ត្តិតិយោតិមិនា សុត្តេន តិប្បច្ចយោ ហោតិ. តន្នំ តន្តិ, តនុ វិត្ថារេ, តិ, មនានំ និគ្គហីតន្តិ នស្ស និគ្គហីតំ, វគ្គន្តត្តំ. តន្ទិឥតិបិ បាឋោ.