តាបស
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អ្នកមានតបៈ, តាបស, អ្នកបួស (ដូច ឥសី), បព្វជិតអ្នកមានធម៌ជាគ្រឿងញ៉ាំងកិលេសឲ្យក្ដៅ (តាបស); វិ. តបោ យស្ស អត្ថីតិ>តាបសោ ។ -ប្បព្វជ្ជ កិ.វិ. បួសនៃបុគ្គលជាតាបស, បួសដោយភាវៈនៃខ្លួនជាតាបស (បួសជាតាបស) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
អ្នកមានតបៈ, បព្វជិតអ្នកមានធម៌ជាគ្រឿងញ៉ាំងកិលេសឲ្យក្ដៅ (តាបស); វិ. តបោ យស្ស អតីតិ>តាបសោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
តបតីតិ តាបសោ, តប សន្តាបេ, ណោ, សាគមោ. តបោយោគា តាបសោ, តប សន្តាបេ, សណ្បច្ចយោ. តបេ អកុសលបាបធម្មេ សិនោតិ ឆិន្ទតីតិ តាបសោ, តបសទ្ទូបបទ - សិ ឆេទនេ, ណោ, អាទិទីឃោ. អដ្ឋសាលិនីអត្ថយោជនាយំ កិលេសេ តបេតីតិ តបោ វីរិយំ, តបោ អស្ស អត្ថីតិ តាបសោ, [ឥត្ថិយំ តាបសី] ណោ តបាតិ មោគ្គល្លាន- សុត្តេន ណោ, [បទរូបសិទ្ធិយំ បន តទស្សត្ថីតិ វី ចាតិ ចសទ្ទេន ណោ, សាគមោ.] មនាទីនំ សក្ឥតិ សុត្តេន សក្បច្ចយោតិ និព្វចនំ កតំ, អសណ៑ វា. ឥសិ ជដិលោ ជដី ជដាធរោតិ ឯតេ តាបសបរិយាយា.