តិណ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
តិណជាត គឺសត្វមានគោជាដើមតែងស៊ី (ស្មៅ); វិ. តិណិយតេ គោណាទីហិ អទិយតេ ខាទិយតេតិ>តិណំ ។ -ករឡ នបុំ. រង្វេលជាវិការៈនៃស្មៅ, រង្វេលគឺបុគ្គលធ្វើដោយស្មៅ ។ -កលាប បុំ. បាច់នៃស្មៅ, សំណុំនៃស្មៅ ។ -កាជ បុំ. ម្រែកនៃស្មៅ ។ -គហន នបុំ. ស្បាតនៃស្មៅ, ស៊ុមទ្រុមនៃស្មៅ ។ -អគ្គ គុ. ចុងនៃស្មៅ ។ -អត្ថ បុំ. ប្រយោជន៍ដល់ស្មៅ ។ -ទោស គុ. មានស្មៅជាទោស, មានស្មៅជាគ្រឿងប្រទូស្ត ។ -បរិឃាស បុំ. ស្មៅជាដែល, ស្មៅជារបស់ដែល ។ -បាទុកា គុ. ទ្រនាប់ជើងជាវិការៈនៃស្មៅ ។ -រាសិ បុំ. គំនរនៃស្មៅ ។ -វល្លិបលិវេឋិត គុ. គឺស្មៅនិងវល្លិព័ន្ធព័ទ្ធហើយ, (ខ្លះថា គឺវល្លិនៃស្មៅរុំព័ទ្ធហើយ) ។ -សាកិយ បុំ. ឈ្មោះតិណសាកិយៈ (សាកិយៈស្មៅ) ។ -ហារក គុ. អ្នកនាំទៅនូវស្មៅ (អ្នករែកនូវស្មៅ); វិ. តិណានិ ហរតីតិ>តិណហារកោ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
តិណជាត គឺសត្វមានគោជាដើមតែងស៊ី (ស្មៅ); វិ. តិណិយតេ គោណាទីហិ អទិយតេ ខាទិយតេតិ>តិណំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
តេជតិ ឯតេនាតិ តិណំ ពីរណាទិ, តិជ តេជនេ, ណោ, ជលោបោ, មោគ្គល្លានេ បន ណក៑. តិណិយតេ តិណភក្ខេហិ គោណាទីហិ អទិយតេ ខាទិយតេតិ តិណំ, តិណ តិណុ វា អទនេ, អ.