ទព្វ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(បុំ.) បុគ្គលគួរដល់អរហត្តផល (វិមុត្តារហ), បុគ្គលមានគុណជាទីអាស្រ័យ (ដូច គុណាធារ), អ្នកប្រាជ្ញ (ដូច ពុធ), ឈ្មោះទព្វៈ ។ នបុំ. ទ្រព្យ (ដូច វិត្ត), កំណាត់ឈើ (ដូច ទារុ), ស្បូវភ្លាំង, ស្គារ (ដូច កុស) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ឈ្មោះទព្វៈ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ទុនាតីតិ ទព្វោ វិញ្ញូ, ទព្វំ វិត្តំ, ទុ គតិយំ, អព្វោ. ទុដ្ឋុំ គច្ឆតីតិ ទព្វោ វិទូ, ទុ គតិយំ, យេ គត្យត្ថា, តេ ពុទ្ធ្យត្ថា, ពោ, ទ្វិត្តំ, ឧស្ស. ទុ ឥវ ទព្វំ, ឥវត្ថោ វោ, ឧស្ស អវាទេសោ, វស្ស ពោ. ទុវុច្ចតិ រុក្ខោ, តស្ស ឥទំ ទព្វំ ទព្យំ វា, មលាទិ, គវាទីហិ យោតិ យោ, ឧស្ស អវាទេសោ, វស្ស ពត្តំ យស្ស បុព្វរូបត្តំ.