ទព្វិ , ទព្វី

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

ប្រដាប់ជាគ្រឿងបំបែកនូវវត្ថុមានបាយជាដើម (វែក); វិ. ឱទនាទីនិ អនេន ទារេន្តីតិ>ទព្វិ, ព្វី ។ -កណ្ណ នបុំ. ងៀងនៃវែក ។ -មត្ត គុ. មានវែកជាប្រមាណ, ប៉ុនវែក ។