ទព្វី

បទានុក្រមធម្មបទ

ប្រដាប់ជាគ្រឿងបំបែកនូវវត្ថុមានបាយជាដើម (វែក); វិ. ឱទនាទីនិ អនេន ទារេន្តីតិ>ទព្វិ, -ព្វី ។