ទម
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កិ.ទូន្មាន, ការបង្វិល, ការបង្ហាត់; វិ. ទមនំ>ទមោ ។ បញ្ញា, ការរក្សា, ការចាំ (ដូច ឧបវាស), សេចក្ដីអត់ធន់ (ដូច ខន្តិ), ការទូន្មានឥន្រ្ទិយការសង្រួមឥន្ទ្រិយ (ដូច ឥន្ទ្រិយសំវរ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
កិ.ទូន្មាន, ការបង្វឹក, ការបង្ហាត់; វិ. ទមនំ>ទមោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ទមនំ ទមោ, ទមុធាតុ, អបច្ចយោ. ទមោតិ ឥន្ទរិយសំវរាទីនំ ឯតំ នាមំ សច្ចេន ទន្តោ ទមសា ឧបេតោ, វេទន្តគូ វុសិតព្រហ្មចរិយោតិ ឯត្ថ ហិ ឥន្ទ្រិយសំវរោ ទមោតិ វុត្តោ. យទិ សច្ចា ទមា ចាគា ខន្ត្យា ភិយ្យោធ វិជ្ជតីតិ ឯត្ថ បញ្ញា ទមោតិ វុត្តា. ទានេន ទមេន សំយមេន សច្ចវជ្ជេនាតិ ឯត្ថ ឧបោសថកម្មំ ទមោតិ វុត្តំ. ទមុបសមេនាតិ ឯត្ថ ខន្តិ ទមោតិ វុត្តា. ឥច្ចេវំ ឥន្ទ្រិយសំវរោ បញ្ញា, ខន្តិ ចាបិ ឧបោសថោ ឥមេ អត្ថា បវុច្ចន្តិ, ទមសទ្ទេន សាសនេតិ.