ទាយជ្ជ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ភាវៈនៃជនអ្នកកាន់យកនូវទ្រព្យដែលមាតានិងបិតា (ដែលត្រកូល ឬ ដែលអ្នកណាមួយ) គប្បីឲ្យ (មត៌ក, ទ្រព្យជាមត៌ក); វិ. ទាយំ អាទិយន្តីតិ>ទាយាទា (ជនា), ទាយាទានំ ភាវោ>ទាយជ្ជំ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ភាវៈនៃជនអ្នកកាន់យកនូវទ្រព្យដែលមាតានិងបិតា (ដែលត្រកូល ឬដែលអ្នកណាមួយ) គប្បីឲ្យ (មត៌ក, ទ្រព្យជាមត៌ក); វិ. ទាយំ អាទិយន្តីតិ>ទាយាទា, ទាយាទានំ ភាវោ>ទាយជ្ជំ ។