ទិព្វ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(បុំ., គុ.) អ្នកនៅក្នុងឋានសួគ៌ ឬ អ្នកលេងដោយកាមគុណប្រាំ (ទេវតា, ទិព្វ); វិ. ទិវេ វសន្តីតិ>ទិព្វា, ទិព្វន្តិ បញ្ចហិ កាមគុណេហិ កីឡន្តីតិ វា>ទិព្វា ។ -គន្ធមាលាទិ គុ. (វត្ថុ) មានវត្ថុមានក្លិននិងកម្រងផ្កាដ៏ទិព្វជាដើម, មានគ្រឿងក្រអូបនិងកម្រងផ្កាដ៏ទិព្វជាដើម ។ -គីតសទ្ទ បុំ. សូរនៃចម្រៀងដ៏ទិព្វ, សំឡេងនៃចម្រៀងគឺបុគ្គលគប្បីច្រៀងជាទិព្វ ។ -ចក្ខុក គុ. អ្នកមានចក្ខុដូចជា ទិព្វ ។ -ចក្ខុបរិកម្ម នបុំ. បរិកម្មដើម្បីទិព្វចក្ខុ,-ដើម្បីចក្ខុជាទិព្វ ។ -ចក្ខុ នបុំ. ចក្ខុជាទិព្វ, ចក្ខុដូចជា ទិព្វ ។ -អច្ឆរា ឥ. ស្ត្រីអប្សរជាទិព្វ, នាងអប្សរមានក្នុងឋានសួគ៌ ។ -អត្តភាវ បុំ. អត្តភាពដ៏ជាទិព្វ ។ -ទុស្ស នបុំ. សំពត់ជាទិព្វ ។ -អន្នបាន នបុំ. វត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីស៊ីនិងទឹកគឺបុគ្គលគប្បីផឹកដ៏ជាទិព្វ, បាយនិងទឹកដ៏ជាទិព្វ ។ -បណ្ណាការ បុំ. គ្រឿងបណ្ណាការ (ជំនូន, ដង្វាយ) ដ៏ជាទិព្វ ។ -ប្បដិភាគ គុ. មានចំណែកប្រៀបដោយ...ជាទិព្វ ។ -បាន នបុំ. ទឹកគឺបុគ្គលគប្បីផឹកជាទិព្វ ។ -បារិច្ឆត្តក បុំ. ដើមបារិច្ឆត្តកៈជាទិព្វបារិច្ឆត្តកព្រឹក្សជាទិព្វ ។ -ប្បសាទ បុំ. ប្រាសាទជាទិព្វ ។ -បុប្ផវស្ស នបុំ. ភ្លៀងជាវិការៈនៃផ្កាដ៏ទិព្វ, ភ្លៀងគឺផ្កាដ៏ជាទិព្វ ។ -បូវ បុំ. នំជាទិព្វ ។ -យោគ បុំ. ធម៌ជាគ្រឿងប្រកបដ៏ជាទិព្វ ។ -វត្ថ នបុំ. សំពត់ដ៏ជាទិព្វ ។ -អាភរណប្បដិមណ្ឌិត គុ. ប្រដាប់ចំពោះហើយដោយគ្រឿងអាភរណៈជាទិព្វ, ដោយគ្រឿងអម្ពរជាទិព្វ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
អ្នកនៅក្នុងឋានសួគ៌ ឬអ្នកលេងដោយកាមគុណប្រាំ (ទេវតា, ទិព្វ); វិ. ទិវេ វសន្តីតិ>ទិព្វា, ទិព្វន្តិ បញ្ចហិ កាមគុណេហិ កីឡន្តីតិ វា>ទិព្វា ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ទិវេ វសន្តីតិ ទិព្វា, ទិវសទ្ទូបបទ - វស និវាសេ, ក្វិ, សលោបោ, វស្ស ពោ. បញ្ចហិ កាមគុណេហិ ទិព្វន្តិ កីឡន្តីតិ ទិព្វា, ទិវុ កីឡាយំ, អបច្ចយោ, ទ្វិត្តំ, វស្ស ពោ. ទិវិ ទិវេ ភវោ ទិព្វោ, ទិព្យោ វា, កណ្ណេយ្យណេយ្យកយិយាតិ យោ, យស្ស វោ, អន្តសរលោបោ, វស្ស ពោ. ទិវេ ភវំ ទិព្វំ ទិព្យំ, យម្ហិ វស្ស ពត្តំ, យស្ស បុព្វរូបត្តំ វា. ទេវានំ ឥទំ ទិព្វំ មំសសោតំ, ទិព្វំ វិយាតិ ទិព្វំ ញាណសោតំ, ឧបមាតទ្ធិតេ ណោ.